இறுக்கியணைத்த....

நான் ஒரு கவிதைக் காதலன்... அதுவும் காதல் கவிதைகள் மேல் எனக்கு காதல் அதிகம்...
பொதுவாக காதல் கவிதைகளை மூன்று வகைப்படுத்தலாம்...
முதல் வகை காதலியைப் பார்த்தவுடன் அவளை பார்த்த பிரமிப்பில் தேவதை.. மயில் என
உயர்வு நவிர்ச்சியாக எழுதும் கவிதைகள்... இரண்டாவது வகை காதல் கைகூடாமல் போன
சோகத்தில் கண்ணீரை பேனாவில் ஊற்றியெழுதும் சோக காதல் கவிதைகள்... மூன்றாம் வகை
காதலுக்குள் சென்று காதலின் இன்பங்களையும் ஊடல்களையும் ஊடிய காதலியை சமாதானப்
படுத்தும் சாக்கில் செய்யும் குறும்புகளையும் அழகுற சொல்லும் கவிதைகள்...

முதல் இரண்டு வகைக் காதல் கவிதைகள் தான் மிக அதிகமாக இருக்கின்றன... மூன்றாம் வகைக்
கவிதைகள் குறைவுதான்... ஆனால் இந்த மூன்றாம் வகைக் கவிதைகள் படித்தவுடன் கண்டிப்பாக
ஒரு புன்னகையையோ சில வெட்கங்களையோ களவாடிவிடும் ... உங்களை அறியாமலே...


பெண்மையின் மென்மையில் தன்னையே தோற்ற இனிய தோழர் தமிழன் ( கறுப்பி ) அவர்களின்
வலைபக்கம் சென்றால் காதலின் முப்பரிமாணங்களும் நம்மை வாரி அணைத்துக்கொள்ளும்.
இவரின் எழுதுக்கள் எப்பொழுதுமே எனக்குள் ஒரு பிரமிப்பை ஏற்படுத்தும். தமிழனின் இந்த தமிழ்க்
குறும்பை நீங்களும் உணர்ந்து பாருங்கள்...


என்ன குறும்பு பார்;
சப்தமிட்ட கொலுகளை எடுத்து
முத்தமிட்டு பார்த்ததும்
சப்தமில்லாமல் நழுவி
மார்பில் விழுந்தது
விழுந்த கொலுசுகளை
எடுக்க மறந்து தூங்கிப்போனேன்
என்னோடு நீயிருக்கிறாய்
என்கிற நினைவில்

தூக்கம் கலைகிற அதிகாலைப்பொழுதில்
கழுத்தோரம் பரவிய மீசை முடியின் குறுகுறுப்பில்
சிலிர்த்துப்போய் விழித்தேன்

அட! கொலுசுகள்தான்

போடா...

உன்னைப்போலவே இருக்கிறது
நீ கொடுத்த கொலுசுகளும்!



காதலியிடம் முத்தம் அவ்வளவு எளிதாக வாங்கிவிட முடியுமா என்ன..? உடனே
கொடுத்து விட்டால் தான் அது இனிக்குமா என்ன...?? முத்தம் கேட்டுவிட்டு செல்லமாக
திட்டு வாங்குவது எவ்வளவு இன்பம் பயக்கும் என்பதனை தோழர் நாடோடி இலக்கியன் எவ்வளவு அழகான தமிழால் படைத்திருக்கிறார் பாருங்கள்... சமீபமாகத்தான்
தோழரின் வலைபக்கம் வந்தேன்... தன் தளம் முழுதும் காதலான கவிதைகளால் வலை
விரித்திருக்கிறார்... கொஞ்சம் உலாவினாலே அவை உங்கள் வெட்கங்களையும்...புன்னகைகளையும்
கவர்ந்திழுப்பது தின்னம்...


நேற்று
யாரோ உன்னைக் கேலி செய்தபோது
" போடா பொறுக்கி " என்றாய்
இன்று
நான் முத்தம் கேட்கிறபோதும்
அதையே சொல்கிறாய்...
ஆனாலும் எவ்வளவு வித்தியாசம்...


ஆண் கவிஞர்கள் மட்டும் தான் மூன்றாம் நிலைக் கவிதைகளில் முத்திரை
பதிப்பார்களா என்ன..? இதோ இந்தக்கவிதையைப் பாருங்கள்...
தோழி அதிதி என்கிற சாவரியாவின் தளம் முழுதும் காதல்... காதல்... காதல்....
காதல் தவிர வேறொன்றுமே இல்லை... மிக அழகான எளிய நடையில்
நெஞ்சை அள்ளும் பல கவிதைகளை விதைத்துச்சென்றிருக்கிறார்...


நீ ஒவ்வொரு முறையும்
"ஏய்,. நீ என்னவள் டீ" என்று
சொல்லும் போது
என் நினைவுகளில்,..
என்னை இறுக்க இறுக்க
கட்டிக் கொள்கிறாய் தெரியுமா...
அதையே சற்று குரல் உயர்த்தி
நீ அதிகாரமாய் சொன்னால்,..
நீ அழுத்தமாய் முத்தமிட்ட படி
இறுக்க கட்டிக் கொண்டிருகிறாய்
என்று அர்த்தம்


இவர்கள் மேலும் மேலும் வெட்கங்களையும் புன்னகைகளையும்
அள்ளித்தரும் கவிதைகள் படைக்க வாழ்த்துக்கள்...

மேலும் வாசிக்க...

அவளுக்கும் தமிழ் என்று பேர்...

வணக்கம் நண்பர்களே.. இந்த வாய்ப்பை அளித்த சீனா அவர்களுக்கு மிக்க நன்றி.



என்ன சொன்னாலும் கேட்க மாட்டேன் என காதல் கவிதைகளையே எழுதி அழிச்சாட்டியம் செய்கிறது என் விரல்கள்... ஏண்டா காதல் கவிதைகள் உனக்கு சலிக்கவே சலிக்காதா என என்னைக் கேட்கும் பலருக்கு என்னால் புன்னகையையே பதிலாகத் தர முடிகிறது... எங்கு சென்றாலும் துரத்தி துரத்தி வரும் காதலை என்னால் துரத்தவே முடியவில்லை... துரத்தவும் எனக்கு உள்ளூர விருப்பமே இல்லை... காதலை மடியில் வைத்து கொஞ்ச கொஞ்ச இன்னமும் எழுத ஏராளமான காதல் கொஞ்சலுக்காக விம்மிக் காத்துக்கிடப்பது உணர்கிறேன்... என் கவிதைகளிளும் உணர்த்த முயற்சித்திருக்கிறேன்.. ஆதலினால் என் கவிதைகளில் காதலின் மோகனதாண்டவம்...

அழகானவர்களுக்குத்தான் காதல்கைவரப்பெறுமா என்ன...?? காதல் அழகு பார்ப்பதில்லை... கவனித்துப்பாருங்கள்.. காதலாகப் பார்த்தாலே எல்லாமே எல்லாருமே..அழகுதான்.... அவளை கொஞ்சலாகப் பாருங்கள்... சிணுங்கலாகக் கேளுங்கள்... கொஞ்சம் கொஞ்சிப்பாருங்கள் ... கொஞ்சம் மிஞ்சிப்பாருங்கள்... செல்லமாகச் சீண்டிப்பாருங்கள்... அள்ளி முத்தமிட்டுப்பாருங்கள்....எந்த வயதிலும்... எந்த நிலையிலும்....

எல்லாக் காதலிகளும் அழகான தேவதைகளாகத்தான் இருக்க வேண்டுமா என்ன..?? காதலில் புற அழகைவிட மிக அழகானது அகஅழகுதான்..

ஏதும் சூடிக்கொள்ள வேண்டாமடி
காதல் மட்டும் சூடிக்கொள்
அழகு உன்னைத் தானாக
சூடிக்கொள்ளும்...


அழகான காதல்.. அழகான ஊடல்.. அழகான தேடல்..அழகான கொஞ்சல்
குழைவான கெஞ்சல்... ரசியுங்கள் காதல் கணங்களை....

மேலும் வாசிக்க...

விடை கொடுத்தலும் வரவேற்றலும்

அன்பின் சக பதிவர்களே !

கடந்த ஒரு வார காலமாக அருமை நண்பர் அப்துல்லா ஆசிரியப் பொறுப்பேற்று அழகாக கொடுத்த பணியினை கடமை தவறாது நிறைவேற்றி நம்மிடமிருந்து விடை பெறுகிறார். அவர் ஏழு பதிவுகள் இட்டு, ஏறத்தாழ முன்னூறுக்கும் அதிகமாக மறு மொழியும் பெற்று, ரசிகப் பெருமக்களை மகிழ்வித்துச் சென்றிருக்கிறார். பல புதிய பதிவர்களை அறிமுகப்படுத்தியும் இருக்கிறார்.

அவருக்கு நன்றியுடன் கூடிய நல்வாழ்த்துகளைக் கூறி வலைச்சரம் சார்பினில் விடை கொடுத்து வழி அனுப்புவதில் மகிழ்ச்சி அடைகிறோம்.
------------------------------------------------------------------------------------------------
அடுத்து நவம்பர்த் திங்கள் மூன்றாம் நாள் முதல் வலைச்சர ஆசிரியராகப் பொறுப்பேற்க வருகிறார் அருமை நண்பர் நவீன் பிரகாஷ். இவர் "ஆதலினால்" என்றொரு வலைப்பூவின் சொந்தக்காரர். இவரது வலைப்பூவினில் பல பதிவுகள் இட்டிருக்கிறார். அனைத்துமே காதல் சம்பந்தப்பட்ட கவிதைகள் தான். அழகிய படங்கள் இணைந்த பதிவாகத் தான் கவிதைகளை படைப்பார். "குழல் இனிது யாழினிது என்பர் தம் காதலி கொஞ்சல் மொழி கேளா தவர் !! " என்பதையே தனது தாரக மந்திரமாகக் கொண்டு காதல் சொல்வார்.

நண்பர் நவீன் பிரகாஷை வருக வருக என வரவேற்கிறோம். வாழ்த்துகிறோம்.

மேலும் வாசிக்க...

என்ன நம்ப செட்டு.....பெரிய சேவிங் செட்டு

நான் வலைப்பதிவு துவங்கிய காலத்தில் பெரிதாக ஒரு பின்னூட்டமும் வராது. நம்ம பயலாச்சேனு அன்பு அக்கா புதுகைத் தென்றலும், ஊர்க்காரன் என்று அண்ணன் சுரேகாவும் மட்டுமே வருவார்கள். என்னுடைய ஆரம்ப நாட்களில் எழுதிய பதிவுகளில் தற்போது காணப்படும் பின்னூட்டங்கள் எல்லாம் சமீபத்தில் வந்தவைதான்.

கடை திறந்து தன் முயற்சியில் சற்றும் தளராமல் நான் ஈ ஓட்டிக் கொண்டு இருந்த போது ஒருநாள் வந்தார் தங்கை ராப். "அப்துல்லா! நம்பல்லாம் புது ஆளுங்க. நம்பளத் தேடி பெரிய மனுசங்க யாரும் வரமாட்டாங்க. அதுனால நீங்க பிரபல பதிவர்களுக்கு பின்னூட்டம் போடுவதை விட நம்ப மாதிரி புது ஆளாத் தேடிப்போய் பின்னூட்டம் போட்டீங்கன்னா அவங்களும் வருவாங்க" என்றார். அப்துல்லா என்று என்னை அழைத்த ராப் இன்று அண்ணே என்று என்னை அழைக்கிறார்.தனிமடலில் சுக,துக்க பகிர்தல் என தொடர்கிறது எங்கள் உறவு.வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க ராப்பின் அந்த யோசனையை உடனே செயல்படுத்தத் துவங்கினேன்.

தமிழ்மணத்தில் பதிவைப் பார்த்தவுடன் ஃபுரோபைலைப் பார்ப்பேன்.அதில் நான் ஆரமித்து 3 மாதங்களுக்கு முன் துவங்கியவர்களையும், எனக்குப் பின் துவங்கியவர்களையும் மட்டுமே தேர்ந்தெடுத்து பின்னூடம் போடத் துவங்கினேன்.

அப்படி நான் போட்ட முதல் பின்னூட்டம் அண்ணன் தாமிராவுக்கு. சொன்னா நம்ப மாட்டீங்க நான் அவர் பதிவில் பின்னூட்டம் போட்ட 7 வது நிமிடம் என் பதிவில் அவர் வந்து பின்னூட்டம் இட்டார். அட என்னடா இந்த மனுசன் நம்பள விட காஞ்சுபோய் இருக்கான் போல என்று நினைத்தேன்.இன்றைக்கும் அடிக்கடி தொலைபேசியில் பேசாவிட்டால் தூக்கம் வராது இருவருக்கும்.

அதேபோல வெண்பூ, நான் அவருக்கு பின்னூட்டம் போட்ட ஒரிரு நிமிடங்களிலேயே பதில் போட்டார். எவனாவது வருவானா...வருவானான்னே கீபோர்டும் கையுமா உக்காந்திருந்து இருக்காரு. இந்த தீபாவளி வழக்கம் போல புதுகையில் இருப்பதைத் தவிர்த்து விட்டு சென்னையில் தனியாக அமந்து இருக்கிறேன். அண்ணன் வெண்பூவிடம் இருந்து போன்.
" அப்துல்லா எங்க இருக்கீங்க புதுக்கோட்டையிலயா?"
"இல்லண்ணே. இங்கதான் இருக்கேன்"
"சரி! அப்ப வீட்டுக்கு வந்துருங்க சாப்பிட"
"இல்லண்ணே...உங்களுக்குத்தான் தெரியுமே! நான் தீபாவளி அப்ப எங்கயும் போறதில்லைன்னு"
"தெரியும். சரி அப்ப பரவாயில்லை"
சுரீர் என்றது எனக்கு. அப்படியெல்லாம் இல்லை நீ கட்டாயம் வரனும் வந்தே ஆகனும்னு வெண்பூ வற்புறுத்தி இருந்தால் வர முடியாதுங்கன்னு மறுத்து இருப்பேன். ஆனால் நான் சொன்னவுடன் என் உணர்வுகளுக்கு மதிப்பளித்து வற்புறுத்தாது சரி என்று சொன்ன அவருக்கு நான் என்ன செய்ய முடியும்? ஒரே ஒரு நொடி யோசித்தேன்.
"சரிண்ணே! வர்றேன். எத்தன மணிக்கு வரணும்?''
"அவங்க எப்ப வேணும்னாலும் சாப்பாடு போடட்டும் நீங்க ஒரு 11.30 மணிப்போல வந்துருங்க."
16 ஆண்டுகளுக்குப்பின் தீபாவளி விருந்து அன்று அண்னன் வெண்பூ வீட்டில்.....

அண்ணன் ஜோசப் பால்ராஜீடனான அறிமுகம் ஒரு மறக்க முடியாத நினைவு. ஒருமுறை கலைஞரைப் பற்றிய அவருடைய கருத்தை எழுதி இருந்தார். தலைவனைப் பற்றி யாரோ எழுதி இருக்காங்களேன்னு போய் பார்த்து படித்து அவர் கருத்துக்கு எதிர் கருத்தை பின்னூட்டமாக போட்டேன். அவர் பதிலளிக்க பிறகு நான் அதற்கு எதிர் பதில் சொல்ல, பின் அவர் தொடரவென நாள் கணக்கில் எங்கள் சண்டை நீடித்தது. அந்தப் போரின் இறுதியில் இருவருமே வெற்றி பெற்றோம்.ஆம் சகோதரர்கள் என்ற பரிசு இருவருக்குமே கிடைத்தது. கருத்து என்பது வேறு நட்பு என்பது வேறு என்பதற்கு சற்று பெருமையோடே சொல்வேன்...நாங்கள் இருவரும் சிறந்த உதாரணம்.

தமிழ்மணத்தில் தினமும் பரிசல்காரன் என்ற பெயரில் பதிவுகள் இருப்பதைப் பார்த்து டெய்லி எழுதுறாரு பழம்பெரும் பதிவர் போலன்னு அவர் பக்கமே போறதில்லை.ஒருமுறை என் பதிவு ஒன்றைப் பாராட்டி அவர் பின்னூட்டமிட பதில் மொய் செய்வதற்காக அவர் வலைப்பூ பக்கம் போனேன். அப்பதான் தெரிஞ்சது அந்தாளும் நம்பளோடயே வந்த ஆளுன்னு. அண்ணன் பரிசலுக்கும் எனக்குமான உறவு இன்று குடும்ப உறவு.

அண்னன் ச்சின்னப்பையனுக்கும் எனக்குமான நக்கல் நட்பு அனைவரும் அறிந்ததே. நான் விபத்தில் சிக்கி இருந்த நேரம் நான் நலம் பெற வேண்டும் என்று தனிப் பதிவே போட்டு என்னை நெகிழ வைத்தவர்.வாரம் ஒருமுறை சாட்டில் வந்து என்னை வம்பிழுப்பதை கடமையாகக் கொண்டவர். ஒருவேளை அப்படி ஒரு வேண்டுதலோ என்னவோ அவருக்கு.

சிங்கைச் சிங்கம் சின்ன ரஜினி "அண்ணன் கிரி"யும் நான் பதிவெழுதத் துவங்கிய நேரத்தில் வந்தவர்தான். நான் முதன் முதலில் நேரில் சந்தித்த பதிவரும் அவர்தான். சிங்கப்பூரில் இருந்து ஊருக்கு போகும் வழியில் என்னைச் சந்தித்தார். அவருடைய பதிவுகளில் இன்றுவரை அதிகமான பின்னூட்டம் என்னுடையதாகத்தான் இருக்கும்.

கிரியின் பதிவில் கண்ட பின்னூட்டம் வாயிலாக எனக்கு அறிமுகம் ஆன பதிவர் அண்னன் மோகன் கந்தசாமி. இவரை மோகன் கந்தசாமி என்பதைவிட மோகன் சண்டைசாமி என்றே அழைக்கலாம். தன் கருத்தை சொல்ல எதற்கும்,எவர்க்கும் அஞ்சாத நெஞ்சம் கொண்டவர். வெறும் மொக்கைப் பதிவராக மட்டுமே வலையுலகில் அறிமுகமாயி இருந்த என்னை வற்புறுத்தி " திராவிடமும், கம்யூனிசமும்" என்ற கட்டுரையை அவரது வலைப்பூவில் எழுத வைத்தவர். அதன் பின்தான் அண்ணன் கோவி.கண்ணன் போன்ற மூத்த முன்னோடி பதிவர்களின் பார்வை என் பக்கம் திரும்ம்பியது.

அண்ணன் நர்சிம்,அண்ணன் வால்பையன், அண்னன் அதிஷா,அண்ணன் குடுகுடுப்பையார், அண்ணன் அதுசரி, அண்ணன் வடகரை.வேலன், அண்ணன் எஸ்.கே, அண்ணன் கடையம் ஆனந்த்,அண்ணன் இவன்,. தம்பி கார்க்கி, தங்கை கயல்விழி என்று நான் பதிவெழுதத் துவங்கிய காலத்தில் எழுதத்துவங்கி எனக்கு தொடர்ந்து பின்னூட்டம் இடும் பலர் இன்னும் இருக்கிறார்கள். இவர்களையெல்லாம் சொல்லி எழுதப்போனால் நீளம் அதிகமாகிவிடுமென பயந்து இத்தோடு நிப்பாட்டிக்கிறேன்.

என்னை ஆதரித்த பெருசுகள்

நான் எழுதத் துவங்கியதில் இருந்தே சில பழம்பெரும் பதிவர்கள் என் பக்கம் வந்து பின்னூட்டம் இட்டு ஆதரித்தார்கள்.அவர்களில் முதலில் வந்தவர் அண்ணன் தமிழ்பிரியன்.நான் என்ன எழுதுனாலும் சரி ராப்போடு போட்டிபோட்டு மீ த ஃபர்ஸ்டாய் முதலில் வந்து விடுவார். இதில் இருந்தே இவர் எவ்வளவு நல்லவர் என்று உங்களுகெல்லம் தெரியும்.

சகோதரி சந்தனமுல்லை இவரைப் பற்றி ஒரே ஒரு வார்த்தை.... இவர் என் குளோஸ் ஃபிரண்டு பப்புவோட அம்மா.

அப்புறம் அம்மா துளசி கோபால், அக்கா இராமலஷ்மி, சீனா அய்யா, அண்ணன் முரளிகண்ணன் , அண்ணன் ஆயில்யன் அவங்கல்லாம் கூட ஆரம்பத்தில் இருந்தே என்னை ஊக்கப்படுத்திய நல்ல உள்ளங்கள்.

என்ன கைமாறு செய்வேன் உங்களுகெல்லாம் நன்றி என்று போற போக்கில் சொல்வதைத் தவிர.

டிஸ்கி 1: மேல சொன்ன நம்ப செட்டு ஆளுங்களோட பதிவுகள்ல சில நாளா பின்னூட்டம் போடுறத குறைச்சுட்டேன். காரணம் நான் வந்த போது பழைய பதிவர்கள் யாரும் நமக்கு பின்னூட்டம் போடுறதில்லையேன்னு ஏக்கம் இருந்துச்சு. அதுமாதிரிதானே இப்ப வர்ற பதிவர்களும் நினைப்பாங்க. அதுனால கிடைக்கின்ற நேரத்தில் தற்போது புதிதாக வந்துள்ள பதிவர்களின் பதிவுகளுக்குப் பின்னூட்டம் போட்டுக்கிட்டு இருக்கேன்.

மேலும் வாசிக்க...

இவனும் என் தோழன்

மழை பெய்ந்து ஓய்ந்த ஒரு மாலைப் பொழுதில் கழுவி விடப்பட்ட சாலைகளில் இருபுறமும் சூழ்ந்த மரங்கள் தரும் சிறு குளிரில் மனதுக்குப் பிடித்த மனைவியோ,தோழியோ, நண்பனோ, நண்பியோ அல்லது வேறு யாரோடோ அரைட்டை அடித்தபடி செல்லும் சுகத்தை உணர்ந்து இருக்கின்றீர்களா?

எனக்கு அப்படி உனர்வைத் தரும் சகோதரர் பாபு அண்ணனின் பதிவுகளைப் படிக்கும் போதெல்லாம். எடுத்துக் கொண்ட விஷயங்களில் கணம் இருக்காது, வார்த்தைகளில் அலங்காரம் இருக்காது, எந்த இடத்திலும் அகம்பாவமும் இருக்காது. கதை, கவிதை என்றெல்லாம் மிரட்ட மாட்டார். சுற்றி நடப்பவற்றை உற்று நோக்கியோ, சுற்றி நடப்பவற்றில் உருத்துபவை பற்றியோ எழுதுவார். நான் அவருக்கு விடாமல் பின்னூட்டம் போடும் தோஷத்தாலோ என்னவோ அவ்வப்போது மைல்டாக மொக்கை போடுவார்.

தன்னுடைய பேருந்து பயண அனுவங்களைப் பற்றி இந்த பதிவில் சொல்லி இருப்பார்....பாருங்கள்.அதுபோல அந்த நாள் ஞாபகம் என்று ஒரு அருமையான பதிவு. எதார்த்தத்தை விரும்பும் எவரும் இவரை இரசிப்பார்கள்.

பாபு அண்ணனுக்கு ஒரே ஒரு வேண்டுகோள். என் மாப்பிள்ளை பொடியன் சஞ்சையைப் பார்த்து கெட்டுப் போய்விடாமல் இப்படியே அழகாக எழுதுங்கள்

டிஸ்கி 1 : யோவ் சஞ்சய் வலைச்சரத்துல உன்னையப் பத்தி எழுதலன்னு கோவுச்சுக்கிட்டியே...இப்போ உன் பெயரையும் போட்டாச்சு போதுமா??

டிஸ்கி 2 : பொதுவாக அனைவரையும் அண்ணே என்று அன்போடு அழைக்கும் பழக்கமுடைய நான் மாப்பிள்ளை என்று மகிழ்வோடு அழைப்பது சஞ்சையை மட்டுமே :)

மேலும் வாசிக்க...