வலைச்சரத்தில் மூன்றாம் நாள் என் ஆசிரியர் பணி

கடவுள் வாழ்த்து
=================

ஆத்தி சூடி யமர்ந்த தேவனை
ஏத்தி யேத்தித் தொழுவோ மியாமே

கற்றதனா லாய பயனென்கொல் வாலறிவன்
நற்றாள் தொழாஅர் எனின்

பொறுமைக்கு கிடைத்த பரிசு
==============================

தொடர்ந்து சில வருடங்களாக மழை இல்லாமல் ஒரு ஊரில் கடும் பஞ்சம் நிலவியது.

மக்கள் அனைவரும் அந்த ஊரில் உள்ள மிகப் பெரிய செல்வந்தரிடம் வந்து, ஐயா!! பசியின் கொடுமை எங்களால் தாங்க முடியவில்லை. பெரியவர்கள் நாங்கள் எப்படியாவது இந்த கொடுமையை பொறுத்துக் கொள்வோம் ஆனால் சிறு குழந்தைகள் பசியையாவது தீர்த்து வையுங்கள் ஐயா என்று முறை இட்டனர்.

உடனே மனது மிகவும் இளகிய செல்வந்தர், கனத்த இதயத்துடன் மாளிகைக்குள் விரைந்தார்.

தனது மனைவியை அழைத்து அந்த ஏழைகளுக்கு செய்ய வேண்டிய உதவிகளை பற்றி முடிவெடுத்து, உடனே அதைச் செயல் படுத்துமாறு கூறினார்.

செல்வந்தர் மாளிகை ஒரே பரபரப்பானது. பெரியவர்களுக்கு சாப்பாட்டுக்குத் தேவையான பொருட்களும்.

குழந்தைகளுக்கு மட்டும் தினமும் மாளிகையில் உணவு அளிப்பதாக செல்வந்தரின் அழைப்பு முரசு அடித்து உணவு விநியோகம் செய்வது பற்றித் தெரிவித்தார்கள்.

மாளிகை வாசலிலே சிறார்களின் பெரும் கூட்டம் கலகலத்து நின்றது. அனைவரையும் வரிசையாக நிற்கச் சொன்னார்கள். ஆனாலும், குழந்தைகள் உணவை பெரும் ஆர்வத்தினால் வரிசைகள் வழி மாறிப் போகின.

ஒருவருடன் ஒருவர் மோதி அடித்துப் பிடித்து, உணவை வாங்குவதில் அங்கு ஒரு யுத்தமே நடந்தது. ஒரே ஒரு சிறுமி மட்டும் இந்த யுத்தத்தில் கலந்து கொள்ளாமல் தனியாக நின்றிருந்தாள். கூட்டம் கலைந்த உடன் உணவு வாங்குவதற்குச் சென்றாள். என்ன பரிதாபம், உணவுப் பாத்திரத்தில் உணவு மிகச் சிறிய அளவே இருந்தது. அதையும் முகம் சுளிக்காமல் அந்தச் சிறுமி வாங்கிச் சென்றாள். இதை தினமும் அந்த செல்வந்தர் கவனித்துக் கொண்டு இருந்தார். இப்படி பல நாட்கள் நகர்ந்தன. அந்தச் சிறுமியின் உணவின் அளவும் அதிகரித்தப் பாடில்லை.

ஒரு நாள் எப்பவும் போல் உணவு வாங்கிக் கொண்டு வீட்டிற்கு வந்தவள், இறை வணக்கம் செலுத்தி விட்டு, தட்டில் கொண்டு வந்த உணவை முழுவதுமாக வழித்துப் போட்டாள். சாப்பாட்டுடன் ஒரு சின்ன சிணுங்கல் சத்தத்தோடு தங்க நாணயங்கள் ஜொலித்தன. பதறிய சிறுமியோ பயந்து போயி பெற்றோர்களிடம் காட்டி, தவறாக என் உணவுடன் வந்து விட்டது. நான் உடனே இதை போயி செல்வந்தர் மாளிகையில் கொடுத்து விட்டு வந்து விடுகிறேன் என்று மாளிகையை நோக்கி ஓட்டம் பிடித்தாள். அங்கே செல்வந்தரை பார்க்க முடியாது என்று அந்த ஏழை சிறுமியை, உள்ளே அனுப்ப காவலாளி மறுத்து வெளியே அனுப்பும் வேலையில் மும்முரமாக ஈடுபட்டிருந்தார், செல்வந்தர் குழந்தையை உள்ளே அழைத்து வருமாறு காவலாளிக்குக் கட்டளை இட்டார்.

பயந்த முகத்துடன்.... ஓடி வந்த சிறுமியோ,

ஐயா!! ஒரு தவறு நடந்து விட்டது. ஆனால் எனக்கு எதுவுமே தெரியாமல் நடந்த தவறு ஐயா!! என்னை மன்னித்து வுடுங்கள் என்று கதறி விட்டாள்.

சிறுமியின் பதை பதைப்பை கண்டு மனம் இளகி,

செல்வந்தர்: குழந்தை நீ முதலில் கொஞ்சம் நீர் அருந்தி விட்டு பிறகு சொல்ல வந்ததை தைரியமாகச் சொல்லு என்றார்.

சிறுமி: அதெல்லாம் வேண்டாம் ஐயா, நான் இன்று மாளிகையில் இருந்து கொண்டு சென்ற உணவில் இந்த தங்கக் காசு இருந்தது. ஆனால் இதை பற்றி எனக்கு ஒன்றும் தெரியாது ஐயா. என்னை தவறாக நினைக்க வேண்டாம் என்று கூறி செல்வந்தரின் கால்களை கட்டிக் கொண்டு கதறினாள்.

செல்வந்தர்: சிறுமி பேசியதை அறியாதவர் போல், பேசத் தொடங்கினார் எழுந்திரி குழந்தை முதலில் கண்களை துடைத்துக்கொள்.

பசிக் கொடுமையையே இந்த சிறிய வயதில் எல்லாரும் பொறுத்துக் கொண்டீர்களே. அதற்கு மேல் உனக்கு என்ன குழந்தை கஷ்டம் வந்து விட்டது. உணவுகள் தவறாமல் கிடைக்கின்றனவா?

சிறுமி: ஐயா உணவு கிடைக்கிறது. இன்று எனக்கு அளித்த உணவில் இந்த பொற்காசுகள் இருந்தன. அதை அப்படியே எடுத்து வந்தேன் ஐயா.

செல்வந்தர்: அந்த பொற்காசுகளை நான் தான் உனக்களித்த சாப்பாட்டில் வைத்து கொடுக்கச் சொன்னேன்.

சிறுமி: ஐயா! எல்லாருக்கும் சாப்பாடு மட்டுதானே கொடுத்திருக்கிறீர்கள். எனக்கு மட்டும் ஏன்?

செல்வந்தர்: குழந்தை தினமும் நீ கூட்டத்தில் விழுந்து அடித்துக் கொண்டு சாப்பாடு வாங்காமல், பொறுமையாக தனியாக நின்றிருந்து, கடைசியாக சாப்பாடு இருக்கோ இல்லையோ என்ற பதை பதைப்பு இல்லாமல் இருப்பதை வாங்கிச் சென்றாய். அந்த உணவின் அளவு உனக்கு கண்டிப்பாக போதாது.

ஆனாலும் சலிப்படையாமல் பற்றாத உணவை வாங்கிச் சென்றுவந்த உன் நிதானமும், பொறுமையும் எனக்கு மிகவும் பிடித்து இருந்தது. அந்த உன் பொறுமைதான் இந்தப் பரிசுக்கு காரணமானது. உனது இந்த குணம் உன் போன்ற எல்லாக் குந்தைகளுக்கும், பெரியவர்களுக்கும் இருக்குமேயானால், அவர்களை வெல்ல இந்த பூ உலகத்தில் வேறு இருக்கிறார்கள்!!

சிறுமி: நன்றி ஐயா!!

அந்த சிறுமி சந்தோஷக் குதியலுடன் வீட்டிற்கு ஓடினாள். தாய் மற்றும் தந்தையிடம் மாளிகையில் நடந்தவைகளைக் கூறினாள், பெற்றோர்கள் உச்சி முகர்ந்து தன் மகளை ஆரத்தளுவினார்கள்.


பொறுமை கடலினும் பெரிதல்லவா!! பொறுமை இல்லாதவர்கள் பொறுமையைக் கடை பிடித்தால் அனைத்துச் செல்வங்களும் வந்து சேருமே!!


என் வழியில் இந்த புது நண்பர்கள் அறிமுகம்
===============================================

அண்ணன் வணங்காமுடி

==========================
இவர் வந்த வேகத்திலேயே அமைதியா இருக்கிறார். இந்த அமைதி எதுக்குன்னு தெரியலை. புலி பதுங்குவது பாய்வதற்காக இருக்குமோ என்னோவோ சரி பொறுத்திருந்து பார்க்கலாம். ஆனால் ஒன்னுங்க இவரு எழுதி இருக்கிற கதை மிகவும் அருமையா இருக்கு. நேர்மையாக இருக்க, அவர்களாகவே திருந்த ஒரு வழி கூறி இருக்கிறாரு. அனைவரும் நேர்மையாகவும், உண்மையாகவும், சரியாகவும் நடந்து கொள்ள வேண்டும் அப்படீன்னு சொல்லி இருக்காரு. அண்ணன் வணங்காமூடி.

நேர்மைக்கான பரிசு - (தன் வினை தன்னை சுடும்).

வெற்றியின் ரகசியம் - இளைஞன் ஒருவன் வெற்றி அடைய முயன்று அதை நடை முறைப்படுத்த ஒரு மகானிடம் சென்று, தன் குறைகளை சொல்லி அறிவுரையும் கேட்டு இருக்கிறான். மகானும் வாழ்க்கையில் வெற்றி பெற புது மாதிர்யான அறிவுரை கூறி அனுப்பி இருக்கிறார். மகானிடம் அனுபவம் பெற்று தன் வெற்றிக்கு வழி தேடி வந்த ஒரு இளைஞனின் கதை. மிக அழகாக கூறி இருக்கிறார். இவ்வளவு எழுத்துத் திறன் வைத்திருக்கும் அண்ணன் வணங்காமூடி ஒளிந்திருந்த இடத்தில் இருந்து வெளியே வந்து மறுபடியும் துடிக்குது புஜம் என்று வீறு கொண்டு எழுத வேண்டும். வருவாரா என்று கேள்விக்குறியாக இல்லாமல் விரைந்து வந்து நம்மை மகிழ்விக்க அழைக்கிறேன். (துடிக்குது புஜம், ஜெயிப்பது நிஜம்).

துள்ளல் நிறைந்த தத்துவங்களை நிறைய அள்ளித் தெளித்திருக்கிறார். அவ்வளவும் தத்துவம் மட்டும் இல்லை. நிறைய அறிவுரைகளும் கொடுத்து இருக்கிறார். போயி பாருங்க இதில் நமக்கு ஏதாவது உபயோகமா இருக்குமா? படித்து பாருங்களேன். பார்த்து எனக்கும் கொஞ்சம் சொல்லுங்களேன்.

தத்துவங்கோ...

இவரை அறிமுகப் படுத்தினார்களா என்று தெரியவில்லை
இவரின் வலைபூக்கள் என் கண்ணோட்டத்தில்
=============================================================


ஊர் சுற்றி.
===========
இவரு புதுசுன்னு நான் அறிமுகம் எல்லாம் படுத்தலை. நான் ரசிச்சதை சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன். ஊர் சுற்றி... உலகை வலம் வந்துவிடலாம் என்ற கனவுகளோடு... தலைப்பிலே அசத்திட்டாரு போங்க.

ரொம்ப சுவாரசியமா சொல்லி இருக்காரு. இதை படித்தவுடன் என் கல்லூரி இறுதி நாட்களும் அதில் நாங்கள் செய்த குறும்புகளும் நினைவிற்கு வந்து விட்டன. பிரிவு என்பது மிகவும் கொடியது அதுவம் நட்பில். என்னதான் இன்றும் ஒருவருக்கொருவர் சந்தித்து கொண்டாலும் அந்த நாட்கள் திரும்ப வருமா. வராது! வராது! சரி, இங்கே நம் நண்பர் சொல்லி இருப்பதை பார்க்க்கலாம்.

ஒரு அதிசயமான கல்லூரி பிரிவுபசார விழா.

இவரு ரொம்ப குறும்புக்காரவருங்க பாருங்க சைக்கள்லே ஹெல்மெட் போட்டுக்கிட்டு சிக்கல் இல்லாமே தப்பிச்சு வந்திருக்காரு. இவருக்கு ரொம்ப தைரியம்ங்க. இதை படிச்சி சிரிப்பா வந்துச்சு. ஹெல்மெட் போட்டு பயமுறித்துட்டு என்னைய வேறே கேள்வி.... ம்க்கும்.... பாருங்க அந்த கண்கொள்ள காட்சியை. இது தொலைகாட்சியில் கூட ஒளி பரப்பி இருக்கலாம் . நம்ப கிட்டே சொல்லிட்டு இது மாதிரி புது புது முயற்சியா செய்ய சொல்லலாம். சைக்கிளுக்கு ஹெல்மெட்டாஆஆஆஆ

கல்விச்சாலைகள் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று கூறி இருக்கிறார். பெற்றோர்களும் சிந்திக்கும் வகையில் எழுதி இருக்கிறார். இது படிக்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் பயனுள்ள பதிவு.
ஆலைகள் வைப்போம், கல்விச் சா(ஆ)லைகள் வைப்போம்?!


மனோஜ்
=========
கவிதை கவிதை எல்லாம் காதல் கவிதை அருமையா எழுதுவார், மனோஜ் எழுதியதில் நான் ரசித்தது.
பாருங்க பிரிவு பற்றி என்னா எழதி இருக்காருன்னா...

காதலை பற்றி மனோஜ் நினைப்பதை வெள்ளையா வெளிப்படுத்தி இருக்காரு பாருங்களேன். " காதலை எண்ணுகுறேன் ....

எப்படி எல்லாம் வாழ்த்த முடியும் அப்படின்னு நம்ம மனோஜ் சொல்லி இருப்பதை பாருங்க. வாழ்த்து..

எனக்குப் பிடித்த உலக நீதி

இயற்றிவர்: உலகனாதனார்
===========================

மனம்போன போக்கெல்லாம் போக வேண்டாம்
மாற்றானை யுரவென்று நம்ப வேண்டாம்
தனந்தேடி யுண்ணாமற் புதைக்க வேண்டாம்
தருமத்தை யொருநாளும் மறக்க வேண்டாம்
சினந்தேடி யல்லலையுந் தேட வேண்டாம்
சினந்திருந்தார் வாசல்வழிச் சேறல் வேண்டாம்
வனந்தேடுங் குறவருடை வள்ளி பங்கன்
மயிலேறும் பெருமாளை வாழ்த்தாய் நெஞ்சே

இன்று என் முடிவுரை

======================
நல்லதையே நினைப்போம்
நல்லவைகளே செய்வோம்
இந்த நாள் இனிய நாளாக
எல்லோருக்கும் அமையட்டும்

மீண்டும் வருவேன்....

உங்கள் ரம்யா

மேலும் வாசிக்க...

வலைச்சரத்தில் இரண்டாவது நாள் என் ஆசிரியர் பணி

கடவுள் வாழ்த்து
=================

பொறிவாயில் ஐந்தவித்தான் பொய்தீர்
ஒழுக்க நெறிநின்றார் நீடுவாழ் வார்

பிரணவப் பொருளாம் பெருந்தகை யைங்கரன்
சரண புதமலர் தலைக்கணி வோமே.

அறிமுகம் அல்ல நன்றி நவிலல்
==================================

எனது பதிவிற்கு வந்து பின்னூட்டம் அளித்ததினால் இவர்களை பற்றி விளக்குவதாக யாரும் அவசரப்பட்டு ஒரு முடிவுக்கு வரவேண்டாம். இதற்கு பின்னால் ஒரு சிறு கதை விளக்கம் இருக்கின்றது.

அறிமுகமான புதிதில் வலை பதிவு உள்ளே வந்துவிட்டேன். எழுதவும் ஆரம்பித்து விட்டேன். நான் கடந்து வந்த பாதைகளின் மைல் கற்களாக நான் நினைத்த நிகழ்வுகளை எழுதினேன்.

ஜீவன்: எனது முதல் பதிவிற்கு பின்னூட்டம் வழியாக ஆதரவு என்ற ஜீவனை அளித்தவர். அதன் பிறகு ஒவ்வொரு பதிவிற்கும் இந்த நண்பரின் பின்னூட்டம் கண்டிப்பாக இடம் பெற்றிருக்கும். அந்த பின்னூட்டத்தில் ஆறுதலான வார்த்தைகள் அப்பட்டமாக வெளிப்படும். அதே போல், நண்பரின் குடும்பத்திற்கு நண்பர் வாயிலாக நான் அறிமுகம் ஆனேன். இன்று வரை நானும் அவர்கள் குடும்பத்தில் ஒரு அங்கமாகத்தான் திகழ்கிறேன். என் அருமை நண்பராகவும் என் இல்லத்தில் அனைவரின் அன்பை பெற்றவர்
ஆகவும் திகழ்கிறார். அமைதியான ஆழமான சிந்தனை திறன் கொண்ட அருமை நண்பர் என்று கூறினால் அது மிகையாகாது. எனது வலை உலகத்தின் மறு பிரவேசத்திற்கு நண்பர் ஜீவனும் ஒரு காரணம் என்று கூறிக் கொள்வதில் நான் மிகவும் பெருமைப் படுகிறேன்.

அமிர்தவர்ஷிணி அம்மா. என் பதிவிற்கு தவறாமல் பின்னூட்டம் அளித்தவர்கள். இந்த பெயரை படித்தவுடன் மிகவும் பெரியவர்கள் போல் இருக்கிறது என்று நினைத்துக் கொண்டேன். பிறகுதான் அவர்கள் பதிவை பார்த்து இவரின் அன்புமகளின் பெயர் அமிர்தவர்ஷிணி என்று அறிந்து கொண்டேன். (தினம் தினம் அறிதலில் இதுவும் ஒன்று). எனது பதிவிற்கு தவறாமல் பின்னூட்டம் அளிப்பார்கள். அதில் பாசம், நேசம், உள்ளன்பு இவை எல்லாம் ஒரு சேர இருக்கும். இந்த அருமைச் சகோதரிக்கும் எனக்கும் இடைலேயான நட்பு அன்றிலிருந்து இன்றுவரை தொடர்கிறது.

சிம்பா: இந்த சகோதரரும் எனக்கு தவறாமல் பின்னூட்டம் அளிப்பார். எனக்கு பல நுணுக்கங்களையும் பின்னூட்டத்தில் கூறுவார். ஆரம்ப நாட்களில் புழுதிக்காடு சிம்பாவும் என் பதிவிற்கு தவறாமல் வந்து ஊக்குவித்தவர் என்ற முறையில் அவருக்கும் நன்றி கூறிக் கொள்கிறேன். அக்கறை மிகுந்த சகோதரத்துவம் நிறைந்த ஒரு அன்பு சகோதரர் என்று உள்ளன்புடன் கூறிக் கொள்கிறேன்.

எஸ்.கே இவரும் ஆரம்ப நாட்களில் இருந்து இன்று வரை பாசத்துடனும், நேசத்துடனும் எங்கள் இல்லத்தில் ஒருவராக திகழ்பவர். ஆரம்ப நாட்களில் எனக்கு மிகவும் ஆறுதலான பின்னூட்டத்தின் வழியாக அறிமுகமானவர். இவர் படித்துக் கொண்டு இருக்கும் எனது அருமை தம்பி. மிகவும் அறிவுத்திறன் படைத்தவர். எனக்கு இந்த பதிவு உலகத்தின் சில நுணுக்கங்களை ஆரம்ப நாட்களில் கூறி இருந்தார். அப்போது அது எனக்கு எந்த பாதிப்பும் வரவில்லை. அதனால் சற்று கவனக் குறைவாக இருந்து விட்டேன்.

இந்த அன்புத் தம்பியின் தொடர் பதிவில் என்னை அழைத்திருந்தார். அதில் தான் நான் மறுபடியும் பதிவிற்கு பிரவேசம் ஆனேன். அந்த தொடர் அழைப்பின் பெயர் "சினிமா அனுபவங்கள்". இந்த தொடர் பதிவிற்கு என்னை அழைத்த இன்னும் இருவர் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் ஜீவன் மற்றும் அமிர்தவர்ஷிணி அம்மா. மூவருக்கும் நன்றி.

இதற்கு மேல் தான் கதை இருக்கிறது. ஒரு அதி காலையில் அலுவலகத்திற்கு செல்லுமுன் பதிவை பார்வையிட போனால், அதில் ஆபாசமான வார்த்தைகளினால் திட்டி, என்ன வெல்லாம் கூற முடியுமோ அந்த அளவிற்கு எனது பதிவை கேவலப் படுத்தி பதினைந்து வரிகளில் பெயரில்லா பின்னூட்டம் இருந்தது. படித்து விட்டு அதிர்ந்து விட்டேன். எனது பதிவின் பெயரை எனது நட்பு வட்டாரத்தில் கொடுத்திருந்த படியால் உடனே அந்த பின்னூட்டத்தை நீக்கிவிட்டேன். அலுவலகம் சென்று மறு பதிவு போடலாம்
என்று போனால், மறுபடியும் அதே கேவலமான வார்த்தைகளால் பெயரில்லா ஒரு பின்னூட்டம். இது ஒரு முறை அல்ல பல முறை நடந்தது. கொஞ்சம் மனம் விட்டுத்தான் போனேன். மறுபடியும் நீக்கினேன் இந்த முறை பின்னூட்டத்தை அல்ல என் பதிவுகளையே நீக்கிவிட்டேன். அதில் ஒரு நகல் கூட எடுத்து வைத்துக் கொள்ள வில்லை. இது பெரும் சர்ச்சைக்குள்ளானது. இதற்கு ஒரு முத்தாய்ப்பு வைத்தது போல் ஒரு பதிவு போட்டேன்.

என் பதிவை நீக்கியத்திற்கு யாரும் காரணம் இல்லை. என்னை எல்லாரும் மன்னித்து விடுங்கள் என்று ஒரு பதிவு போட்டேன். அதற்கு அமிர்தவர்ஷிணி அம்மாவும், நண்பர் ஜீவன் அவர்களும் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. அவர்களுக்கும் இந்த உண்மை தெரியாது. இதை படிக்கும் போதுதான் அன்றைய என் நிலை அவர்களுக்கு புரியும் என்று நினைக்கிறேன். எனக்கு தொடர்ந்து நண்பர்களிடம் அழைப்பு வந்து கொண்டிருந்தது, வற்புறுத்தல்களுக்கு முத்தாய்ப்பு வைப்பது போல் என் பதிவை சிரிப்பு பதிவாக்கினேன். சிந்திக்க எழுதினால் ஆரோக்கியமான வரவேற்பு எனக்கு இந்த பதிவு உலகத்தில் கிடைக்க வில்லை. இதை படித்து யாரும் என்னை தவறாக நினைக்கக் கூடாது. சிந்திக்க எழுதியதிற்கும் எனக்கு மோசமான பின்னூட்டம் வந்தது. அதையும் நீக்கி விட்டேன்.

பல இழிவான சொற்களை ஏந்தி மின்னஞ்சல்கள் வந்தன; பொது வாழ்க்கை என்று வந்து விட்டால் விமரிசனங்கள் என்பது மிகவும் சாதாரணம். அதை ஏற்றுக் கொள்ளும் பக்குவமும் எனக்கு உள்ளது. ஆனால், கடந்து வந்த பாதையில் கண்ட முட்களையும், புதர்களையும் பற்றி எழுதும் போது, அங்கே எங்கே வந்தது இழிவான பின்னூட்டங்கள்??

ஆரோக்கியமான விமரிசனம் எதுவாக இருந்தாலும் ஏற்றுக்கொள்ளலாம். நாம் தவறே செய்திருந்தாலும் அதை திருத்திக் கொள்ளலாம். ஆனால் பதிவே இருக்ககக் கூடாது என்று எதிபார்ப்பது எந்த விதத்தில் நியாயம்? நான் என் பதிவை நீக்கியதால் 'நான் மிகவும் சீரியஸ் டைப்' என்று கருதி விட்டார்கள் சிலர். அதெல்லாம் பரவா இல்லை. எதனால் நீக்கினேன் என்று இன்று எல்லாருக்கும் தெரிந்து இருக்கும். சிலர் ஏன் என்று என்னைக் கேட்டுக் கொண்டு இருந்தார்கள். அவர்களிடம் கூறினேன், சந்தர்ப்பம் வரும் அப்போது
கூறுகிறேன் என்று. அந்த சந்தர்ப்பம் இந்த வலைச்சரமாக அமையும் என்று நான் கொஞ்சம் கூட எதிர்பாராத ஒன்று.

நான் எழுதிய பதிவு மற்றவர்களுக்கு ஒரு ஊக்க மருந்தாக அமையும் என்ற ஒரே காரணத்தினால் தான் என் அனுபவங்களை எழுதினேன், சரி எப்படியோ, நான் பெயரில்லா பின்னூட்டம் போட அனுமதியை எடுக்க வேண்டும் என்று கூட நினைத்ததில்லை. ஏனெனில் பதிவுகள் இல்லாதவர்கள் பின்னூட்டமிட வசதியாக இருக்கட்டும் என்று தான் விட்டு வைத்து இருந்தேன். இதே அவல நிலை மறுபடியும் தொடர்ந்ததினால் சென்றமாதம்தான் அந்த பெயரில்லா பின்னுட்டமிடுதல் என்ற அனுமதியை எடுத்து விட்டேன். இந்த உணர்வுகள் என் மனதில் செல்லரித்துப் போனவைகளாகி விட்டன. நான் பாதித்ததை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொண்டேன் அவ்வளவுதான்.

அதற்காக ரம்யா ஒரு சீரியஸ் டைப் என்றெல்லாம் முடிவெடுக்கக் கூடாது சரியா?? நான் எப்படிப் பட்ட டைப் என்று சமீபத்திய பதிவுகள் உங்களுக்கு என்னை அடையாளம் காட்டி இருக்கும் என்பதில் எனக்கு சந்தேகம் எள்ளளவும் இல்லை. தற்சமயம் எனது பணிகள் மட்டும்தான் என் முன்னே நிற்கின்றது.

ஆனால் இன்று எனக்கும் ஒரு கௌரமான பதவி வலைச்சரத்தின் ஆசிரியர் சீனா கொடுத்து இருக்கிறார்கள். என் மனதில் புகைந்து கொண்டு இருந்ததை இங்கு கூறி விட்டேன். இப்போது என் மனம் லேசாகிப் போனது. நன்றி சீனா அவர்களே!!

இந்த என் ஆரம்பகால நண்பர்களின் நான் ரசித்த வலைப்பதிவுகளை பார்ப்போம். இவர்கள் புது பதிவர்கள் அல்ல நான் இங்கு இருப்பதில் இவர்களும் ஒரு காரணம் என்பதால் அவர்களை என் வழியில் அறிமுகப் படுத்துகிறேன்.

ஜீவன்:

======

அமைதியான அந்த நண்பரின் பதிவில் நான் ரசித்த சில பக்கங்கள்.

பிஞ்சு உள்ளத்தின் அருமையான வெளிப்பாடு என் மனதை தொட்டது. ஒவ்வொருவரின் வாழ்க்கையிலும் இது போல் நிகழ்ச்சி கண்டிப்பாக இருந்திருக்கும். அதை நண்பர் ஜீவன் என்ன ரசனையோட சொல்லி இருக்கிறார் பாருங்களேன். அந்த வெளிப்பாட்டின் அழகு இருக்கிறதே, நம்மை அந்த கால கட்டத்திற்கே இழுத்து செல்கிறது. செடி மிளகாய் செடிதான்
அதை நம் நண்பர் கூறி இருக்கும் விதம் அருமையோ அருமை!!

மிளகாய்ச் செடி:

பிரசவம் என்பது ஒரு மறுபிறவி என்று சொல்லுவார்கள். அதை ஒரு நேர் காணலாக சொல்லி இருக்கும் விதம் ஒரே திக் திக் தான்.

சுகமாய் ஒரு பிரசவம்

இந்த புகை பிடிக்கும் பழக்கம் ஒவ்வொரு குடும்பத் தலைவரையும் யோசிக்க வைத்த பதிவு. இதை பார்த்து பலர் அந்த பழக்கத்தை விட்டிருப்பார்கள் என்று இந்த அன்பு சகோதரி நினைக்கிறேன். ஒரு உயிரின் முடிவில், புகை பிடிக்கும் பழக்கத்தை அறவே ஒழிக்க அரும்பாடு பட்டு ஒரு வேதனையான சம்பவம் போல் விவரித்து இருக்கிறார். அதை படிக்க படிக்க மனம் பதை பதைத்துப் போனது. தயவு செய்து இந்த அன்பு சகோதரிக்காக அந்த பழக்கம் இருப்பவர்கள் விட்டு விடுங்களேன். வீட்டில் உங்களையே நம்பி இருப்பவர்களை நினையுங்கள்; நண்பர்களை நினையுங்கள்; எல்லாரும் உங்களுக்கு வேணும் தானே, அப்போ புகை பிடிக்கும் பழக்கத்திற்கு தடா! சரியா!! நம் நண்பர் எழுதி இருப்பதை படிங்க. வலி உணர்வீர்கள். அது இந்த பழக்கம் உள்ளவங்களுக்கும் தெரியும். அதனால்.... அப்படின்னு ஜீவன் சொல்லறதை பாருங்க.. நான் புகை பழக்கத்தை நிறுத்தியது ஏன்? எப்படி ?

அமிர்தவர்ஷிணி அம்மா.

=========================

பொருத்தமற்ற தலைப்பு என்று கூறி, அப்படி எட்டி பார்த்தால் பக்கத்து வீட்டு தோழி போல் உணர்வை ஏற்படுத்தி, கடற்கரையில் நட்புகளுடன் சுற்றி, ஆஹா எல்லாருக்கும் இதே போல் ஒரு தருணம் இருந்திருக்கிறதே!! அதை மிக அழகான கோர்வையாக அவங்களுக்கே உரித்தான நகைச்சுவை கலந்து சொல்லி இருக்காங்க. என் தோழிகளுடன் நான் சுற்றியதை நினைவிற்கு கொண்டுவந்த அருமையான பதிவு. இவை எல்லாம் அப்பப்போ அசை போட்டால் மிகவும் அருமையான விருந்தாக அமையும். படிச்சிருப்பீங்க, இன்னொரு முறை படிங்க. பொருத்தமற்ற தலைப்பு....

பணத்தின் ருசி என்று கூறி ஒரே அசத்தறாங்க. அருமையாக சிந்திக்க வேண்டிய கருத்துக்கள். ஆயிரத்திற்குள் அடங்கும் நோட்டுக்குள் மதிப்பு 10 ரூபாயோ, 10 ஆயிரம் ரூபாயோ, அப்பொருட்களோடு நினைவுகளையும் முடிச்சிட்டு வையுங்கள். நினைவுகளுக்கு என்றுமே மக்கும் சக்தியில்லை.பணத்தை டெப்பாஸிட் செய்து, வட்டியோடு சேர்த்து திரும்பி வந்த அதனை செலவழிக்கும் போது, நினைவினை மட்டும் நிறுத்தி வையுங்கள். குறைந்த பட்சம் பதிவிடவாவது, இல்லை, அதிகபட்சம் முதுமையின் கடைசி நாட்களின் தனிமையில் அசை போட்டு மென்று திங்க, உங்கள் நினைவுகளாவது உதவும். பணத்துக்கும் மதிப்பு இருக்குன்னு சொல்லறாங்க நினைவிற்கும் மதிப்பு இருக்குன்னு சொல்லறாங்க சில அல்ல பல நேரங்களில் இவை இரண்டுமே தேவைதானே! நீங்களும் இன்னொருமுறை படிச்சுதான் பாருங்களேன்.

அன்றில் தாய்கள்: இவங்க கவிதை எழுதியும் மனதை சுருட்டிடுவாங்க. இத படிங்க நான் கூறிய உண்மை உங்களுக்கு தெரியும். வேலைக்கு போகும் தாய்மார்களின் எண்ண அலைகளை எப்படி எல்லாம் திறம்பட சொல்லி இருக்காங்க. அடுத்தவர் பொறுப்பில்.

புழுதிக்காடு சிம்பா

====================

இவரது எழுத்தில், அவலங்களை சுட்டி காட்டுவதில் ''வாள் வீச்சு'' இருக்கும் என்று நண்பர் ஜீவன் சொன்னார். ஆனால் சிந்திக்கவும் நிறைய இருக்குதுங்க இப்படியே போய்கிட்டு இருந்தா இதுக்கு ஒரு முடிவே இல்லையா??.. பாருங்க நல்ல கேள்விதான் கேக்கறாரு. பதில் சொல்லனுமே. சொல்லுங்க சொல்லுங்க. இப்படி தனியா கரன்சி நோட்டு போடறவங்க, மிட்டாய் தர்றவங்கள என்ன பண்ணலாம்????

சில்லறை தட்டுபாடு, நொந்து போயிருப்பதை வெளிச்சம் போட்டு காட்டுகிராறு. நல்ல கேள்வி கேட்டு இருக்காரு, இதுக்கு காரணமானவங்க பதில் சொல்லுவாங்களா ?? நல்ல சமுதாயச் சிந்தனயுடைய கேள்வி! பார்ப்போம் மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தால் அந்த வெற்றி நம் நண்பர் சிம்பாவிற்கே போய் சேரும்! என்ன, நான் சொல்லறது சரிதானே. அங்கே போயி பாருங்க சில்லறைகளா வஞ்சனை இல்லாமே கொட்டி வச்சிருக்காரு.

சில்லறை தட்டுபாடு.

நான் தப்பிச்சுட்டேன்... நீங்க எப்போ... இப்படி ஒரு கேள்வி கேட்டு நமக்கு சில தேவையான டிப்ஸ் கொடுத்திருக்கார். முக்கியமான அலுவலக வேலைகளில் இருப்போம், இல்லேண்ணே உயர் அதிகாரிகளின் முன்னால் நின்று கொண்டி இருப்போம், அவரை திட்டவும் முடியாமல், ஏற்றுக்கொள்ளவும் முடியாமல். அப்படி ஒரு தர்ம சங்கடமான இடம். அப்போ வரும் ஒரு தொலை பேசி அழைப்பு. இது எங்கள் தொலைபேசி சேவை மையம் அழைப்பு, உங்களுக்கு தேவையான பாடல்களை உடனே சொன்னீங்கன்னா நான் உங்களுக்கு உடனே அதை அனுப்புகிறோம் அப்படின்னு ஒரு தொலை பேசி அழைப்பிலேயே கேட்பார்கள். இது ரொம்ப தேவை. இதற்கும் சேத்து அர்ச்சனை வாங்க வேண்டும். இந்த சோதனையில் இருந்து தப்பிக்க வேண்டுமானால் நம் அருமை நண்பர் சிம்பா நல்ல தகவல்களை சொல்லி இருக்கிறார். என்னான்னு கேக்கிறீங்களா, பாக்காதவங்க எல்லாம்... தேவை இல்லாத அழைப்புகளை தவிர்க்க.

தம்பி கணேசா நான் வக்கீல் ஆஹா ஒரு மொக்கை பதிவு போடனும்னு ரொம்ப நாளா ஆசையாம். அதுக்காக சேலத்துக் கெல்லாம் போயி, நண்பர்
உதவியுடன் அருமையான ஒரு கவித்துவம் நிறைந்த சொற்களை, கற்றுக்கொண்டு வந்துள்ளார். மொக்கை நல்லாத்தான் வந்திருக்கு. ஒரு இடத்துக்கு போயி பெயரே இல்லாத ஒரு பெயரை வைத்து அழைத்து அங்கே இருந்து தேவையான் மருந்துகள் வாங்கிக் கொண்டு தப்பித்து வந்திருக்கிறார். நான் நல்லா சிரிச்சேன், நீங்களும் நல்லா சிரிங்க!!

தம்பி கணேசா நான் வக்கீல்..

பொலம்பல்கள் (எஸ்.கே.)

இவர் எனது அருமை உடன் பிறப்பு. மேற் படிப்பு படித்துக் கொண்டிருக்கிறார். அதனால் இவரால் அதிகமா எழுத முடிவது இல்லை. நேரமின்மை காரணத்தினால் எழுதுவது குறைந்து விட்டது. நல்ல புத்திசாலி என் தம்பி. இந்த தம்பியும் என்னை தொடர் ஆட்டத்தில் அழைத்து என் சினிமா அனுபவங்களை எழுத வைத்தார். என் அமைதிக்கு முத்தாய்ப்பு வைத்தார். அன்பான பொறுப்பான சகோதரன் என்று சொன்னால் அது மிகையாகாது. இவரது பதிவுகள் ஆரம்ப காலத்தில் இருந்து படித்து வந்திருக்கிறேன். அந்த பதிவு எல்லாம் இப்போ இல்லை. ஆனாலும் எப்போதாவது ஒரு பதிவு போடுவாரு! அதுலயும் தாய்நாட்டின் ஏக்கம் வெகுவாக இருக்கும். அதை படித்தாலே மனம் மிகவும் வெறுமையாகி போகும். தனிமை பற்றி எவ்வளவு விளக்கமாவும், சில இடத்தில் நகைச்சுவையாகவும் சொல்லி இருக்கிறார். படிச்சுதான் பாருங்களேன் இந்த தனிமை பற்றி.

தம்பிக்கு கவிதை எல்லாம் எழுத தெரியாதாம். ஆனாலும் எப்படியாவது கவிதை கொடுக்கணும்னு முடிவு செய்து அவர் நண்பரின் கவிதை கொடுத்து இருக்காரு. எவ்வளவு பெரிய மனது பாருங்க. கீழே நண்பரோட முழு கவிதையும் தர்றேன்.

படித்துக் கொண்டிருந்தாலும் தன்னால் முடிந்த உதவிகளை செய்ய வேண்டும் என்ற துடிப்போடும், சமுதாயச் சிந்தனையோடும் இருப்பவர். உதவி செய்வது என்று நினைத்து விட்டால் அதை எப்படியாவது சாதித்து விடுவார். இதுவும் இவர் பதிவிலேயே இருக்கிறது. அதனால் அந்த இணைப்பை தருகிறேன்.

எனக்குப் பிடித்த உலக நீதி

இயற்றிவர்: உலகனாதனார்

============================

நெஞ்சாரப் பொய்தன்னைச் சொல்ல வேண்டாம்

நிலையில்லாக் காரியத்தை நிறுத்த வேண்டாம்

நஞ்சுடனே யொருநாளும் பழக வேண்டாம்

நல்லிணக்கம் இல்லாரோ டிணங்க வேண்டாம்

அஞ்சாமல் தனிவழியே போக வேண்டாம்

அடுத்தவரை யொருநாளும் கெடுக்க வேண்டாம்

மஞ்சாருங் குறவருடை வள்ளி பங்கன்

மயிலேறும் பெருமானை வாழ்த்தாய் நெஞ்சே

இன்று என் முடிவுரை

=======================

நல்லதை நினைப்போம்

நல்லவைகளே செய்வோம்

இந்த நாள் இனிய நாளாக

எல்லோருக்கும் அமையட்டும்!!!

மீண்டும் வருவேன்....

உங்கள் ரம்யா

மேலும் வாசிக்க...

வலைச்சரத்தில் முதல் நாள் என் ஆசிரியர் பணி

கடவுள் வாழ்த்து

===============

அகர முதல எழுத்தெல்லாம்
ஆதி பகவன் முதற்றே உலகு

மலர்மிசை ஏகினான் மாணடி
சேர்ந்தார் நிலமிசை நீடுவாழ் வார்

ஆசிரியருக்கும் மற்றும் - வலைச்சரம் அனைத்து நிர்வாகிகளுக்கும்

முத்துக்கள் பல எடுத்து
ரத்தினங்கள் பல சேர்த்து
வைரங்கள் இடையே பதித்து
கோமேதகத்தை அதனுடன் சேர்த்து
மாணிக்கங்களையும் பதித்து
எந்திரங்கள் இல்லாமல் - கை
என்ற இயந்திரத்தைக் கொண்டு
ஒவ்வொன்றாய் கோர்த்து
வலைச்சரம் தொடுத்த
பல முத்து சரங்களையும்
நான் தொடுத்த மாலையுடன்
சேர்த்து மாலையாக்கி - மணி
மாலையாக்கி அணிவிக்கின்றேன் .

வணங்கி ஏற்கிறேன் வலைச்சர ஆசிரியர் என்ற மேன்மையான பொறுப்பை.

ஒரு வார காலம் என்னையும் சரம் தொடுக்க அழைத்திருக்கிறார் வலைச்சரம்ஆசிரியர் சீனா அவர்கள். ஆசிரியர் சீனா அவர்களுக்கு எனது நெஞ்சார்ந்த நன்றிகளைத் தெரிவித்து கொள்கிறேன். எனக்கு முன்னால் நண்பர் ஜமால் அழகாக சரம் தொகுத்து வழங்கினார். இதற்கு முன் தொகுத்தவர்களும் மிக அழகாக தொகுத்து முடித்தார்கள். அந்த அளவிற்கு என்னால் முடியமா என்று தெரியவில்லை. தவறுகள் இருந்தால் சுட்டி காட்டி என்னை வழி நடத்தஆசிரியர்க்கும், என் நண்பர்கள் குழுவிற்கும் முழு சுதந்திரம் அளிக்கிறேன்என்பதை இங்கு மிகவும் தாழ்மையுடன் கூறிக் கொள்கிறேன்.

வலைச்சரம் இப்படி ஒரு தமிழ் வலைப்பூ கதம்பம் இருப்பதே எனக்கு தெரியாது. இந்த வலைப்பூ உலகத்தில் எந்த சட்ட திட்டங்களும் தெரியாது, இன்னும் சொல்லபோனால் எதுவுமே எனக்கு தெரியாது, தினம் தினம் நான் கற்றுக்கொண்டு தான் இருக்கிறேன். தினம் தினம் நான் அறிவது எல்லாமே புதியவைகளாக நினைக்கிறேன்.

எது முடியும் எது முடியாது எனறெல்லாம் நான் யோசிக்க வில்லை. நண்பர் சீனா சொன்னார் வானமே எல்லை என்று. ஆம் எனது மனதில் ஓடும் மந்திரமும் அதே தான். என்னால் முடியும் என்ற நம்பிக்கை அது எனக்கு ரொம்ப முக்கியமா பட்டது. "நர்மதையின் பிரவாகத்தை கமண்டலத்திலே அடக்கினாராம் ஆதி சங்கரர், கடலையே குடித்தாராம் அகத்தியர்." எந்த காரியத்தை செய்தாலும் கடவுள் மீது பாரத்தை போட்டுவிட்டு செய். அப்படி செய்தால் வெற்றி நிச்சயம் என்று எங்க வீட்டு பெரியவங்க சொல்லுவாங்க. அதை மனதில் வைத்து இதோ ஆரம்பித்து விட்டேன் எனது வலைச்சர பயணத்தை. வாருங்கள் போகலாம்.

வலைச்சரம் எனக்கு அறிமுகம் ஆனது, அது ஒரு சுவையான விஷயம்.

1. திரு.ச்சின்னப்பையன் இவர் தான் எனக்கு வலைச்சரத்தை அறிமுகப்படுத்தியவர். அந்த நல்ல உள்ளத்திற்கு இன்று இந்த மேடையில் நான் நன்றி கூறிக்கொள்கிறேன். திரு.ச்சின்னப்பையன் அவர்கள் வலைச்சரத்தில் ஆசிரியராக இருக்கும்போது என்னை அறிமுகப் படுத்தினார்கள். அப்போ நான் எழுதிய இரண்டு பதிவுகள் அறிமுகம் ஆனது. அதில் இருந்து எனக்கு நிறைய பிண்ணுட்டங்களும் வந்தன.

நன்றி திரு.ச்சின்னப்பையன்.

2. திரு. கார்க்கி. இவர் எனக்கு வலைச்சரத்தில் இரண்டாவது அறிமுகம் கொடுத்திருக்கிறார். அந்த அறிமுகம் ஆன பதிவு எனக்கு தெரியாது. சில காரணங்களினால் நான் வலைப்பதிவு பார்க்காமல் இருந்தேன். அப்போது நண்பர் ஜமால், நண்பர் கார்கி எனக்கு கொடுத்திருந்த அறிமுகம் பற்றி தொலை பேசி மூலம் தெரிவித்தார். மன்னிக்கவும் கார்க்கி. காலம் கடந்து பார்த்து பிண்ணுட்டமும் அளித்தேன்.

நன்றி திரு. கார்க்கி.

சுய புராணம்

===========

நான் ஹைதையில் பிறந்து பள்ளி படிப்பு புதுகையில் முடித்து, கல்லூரி படிப்பை சென்னையில் முடித்து தற்சமயம் கணினித் துறையில் ஒரு உயர் பதவி வகித்து வருகிறேன்.

நான் பெண் என்பதால் பெண்களுக்காக மட்டும் எழுதுவேன் என்று நினைக்காதீர்கள். ரம்யா ஆண் / பெண் இரு பாலோருக்கும் தோழியானவள், சகோதரியானவள்.

நான் வலைப்பதிவிற்கு வந்தது சிலரின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க. நான் வாழ்க்கையை தொலைத்த, வாழ்வில் ஏமாந்த, வாழ்க்கை வாழ பயந்த ஒரு பிரிவிற்க்காகத்தான் இந்த வலை பதிவில் எழுத வந்தேன். அவர்களுக்கு மனத்தைரியமும், எதையும் எதிர் கொள்ளும் துணிவும், எந்த சமயத்திலும் தன்னைக் காப்பற்றி கொள்வதில் தெளிவாகவும் இருக்க வேண்டும் என்ற விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தத்தான்.

நாமக்கல் மாவட்டத்தில் அரசு "வாழ்விழந்த பெண்கள் மறுவாழ்வு திட்டம்" என்று ஒரு அமைப்பை ஏற்படுத்தியது. அந்த அமைப்பு அரங்கேறும் நாளில் எனக்கு அவ்விழாவில் கலந்து கொள்ள அழைப்பு விடுத்திருந்தார்கள். ஏனெனில் நான் அங்கு அருகில் ஒரு பிரபல கணினி மையம் வைத்து நடத்திக் கொண்டு இருந்தேன். வேலைக்கு போவதை விட சொந்த தொழிலாக இருந்தால் பலருக்கு உதவலாமே என்ற ஒரு எண்ணம் தான் நான் முதலில் தொடங்கிய தொழிலுக்கு காரணம்.

அந்த மாவட்டத்தின் DRO அவர்களும் ஒரு பெண்தான். என் கணினி மையம் வெற்றிகரமாக ஓடிக் கொண்டு இருந்தது. நானும் அந்த அழைப்பை ஏற்று கணினி மையத்தின் "நிர்வாகி" என்ற அடை மொழியுடன் அந்த விழாவிற்கு சென்றேன். கணினி பாடம் எல்லாம் எடுத்ததினால் மேடை பயம் எனக்கு இல்லை. ஏதோ அழைத்தார்கள் என்றுதான் போனேன்.

ஆனால் எனக்கு அங்கே கிடைத்த மரியாதை உள்ளதே என்னால் மறக்க முடியாது. பெரிய அதிகாரிகள், மாவட்ட ஆட்சியாளர்கள் அமர்ந்திருந்த மேடையிலே எனக்கும் ஒரு இடம். நான் உள்ளே நுழைந்த உடன் விழா மேடை அருகே உள்ள நாற்காலியில் அமர்ந்து அங்கு நடந்து கொண்டிருந்த நிகழ்வுகளை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டு இருந்தேன். திடீர் என்று கூட்டத்தில் ஓர் சல சலப்பு. என்ன வென்று பார்த்தால் அதிகாரிகள் ஒவ்வொருவராக வர ஆரம்பித்து விட்டார்கள்.

கடவுள் வணக்கம் பாடி முடித்தவுடன் அந்த பெண் DRO என்னை மேடையில் வந்து அமருமாறு சொல்லி அனுப்பினார்கள். எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. ஆனாலும் கட்டாயப் படுத்தியதால் மேடைக்கு செல்ல வேண்டியதாகியது.

அப்போதுதான் உணர ஆரம்பித்தேன் "கற்றோர்க்கு செல்லும் இடமெல்லாம் சிறப்பு ". திடீரெண்டு என் அருகே ஒரு அதிகாரி வந்தார் உங்களை எங்கள் ஊர் மாவட்ட ஆட்சியாளர் பேசுவதிற்கு தயார் படுத்திக்க சொன்னாங்கன்னு சொன்னாரு.

ஐயோ மேடையில் பேசவா. எனக்கு முன்னறிவிப்பு எதுவுமே கொடுக்க

வில்லையே. என்ன பேச வேண்டும் என்று தலைப்பும் முன்பே கூறி இருந்தால் என்னை நான் தயார் படுத்திக் கொண்டிருப்பேனே, அதுதான் உதறல். அவர்களே அப்போதுதான் முடிவு செய்துள்ளார்கள் என்று நினைக்கிறேன். நான் என்ன பேச என்னால் முடியாது என்று மறுத்து விட்டேன். இல்லை பேச வேண்டும் என்று கூறி விட்டு அந்த அதிகாரி வெற்றி சிரிப்புடன் சென்று விட்டார்.

எனக்கு என்ன பேசுவது என்று ஒன்றுமே புரியவில்லை. ஆனால் எனக்குள் எப்போதும் ஒரு தைரியம் உண்டு. எங்கு சென்றாலும் வெற்றியுடன் தான் வருவேன் என்று என் உள் உணர்வு கூறிக் கொண்டே இருக்கும். அந்த தைரியத்தில் நான் பேசவேண்டிய நேரம் வந்தது. 3000 பேர் கூடி இருந்த சபையிலே என்ன பேசபோறோம்? உள்ளே உதறல், வெளியே தெரியலை. மைக் முன் செல்லும் வரைதான் போராட்டம். அதன் பின் என்ன, நான் அமர்ந்தது முதல் அங்கே நடந்த எல்லாவற்றையும்தான் கவனித்து வைத்திருந்தேனே, அது மிகவும் பயன் பட்டது நான் மேடையில் மேற்கோள் காட்ட. அப்பெண்களின் அறியாமைகளையும் அவர்களுக்குத் தேவையான தொழில் தொடங்க அறிவுரைகளும் அரங்கேற்றினேன். தகுதிக்கேற்ப தொழில் தேர்வு பற்றிய முக்கியத்துவத்தையும் கூறினேன். மேலும் அவர்களின் முன்னேற்றத்திற்கான வழி முறைகளை விரிவாகக் கூறினேன்.

எனக்கு பேசக் கொடுத்த அவகாசம் 20 நிமிடங்கள் மட்டும்தான். ஆனால் நான் பேசியதோ 45 நிமிடங்கள். அமைதி காத்து அனைவரும் நான் பேசுவதை கூர்ந்து கவனித்தார்கள். அது மிக பெரிய விஷயமாக எனக்கு இருந்தது. பலத்த கைத்தட்டல்கள் கிடைத்தது. அட பரவா இல்லையே நம்ப மானம் காப்பற்றப் பட்டு விட்டதாக என்னை நானே தேற்றிக் கொண்டு விழா மேடையில் இருந்து கீழே இறங்கினேன்.

மேடையை விட்டு இறங்கியவுடன் என்னிடம் அந்த சகோதரிகள் "ஆட்டோகிராப்" வாங்கினார்கள். அந்த நிகழ்வுகளை அசைபோட்டால் இப்போதும் கண்கள் பனிக்கின்றன. அங்கு நடந்தவைகளை என் சகோதரி பெருமையாக கூறும்போது மறுபடியும் என் கண்கள் பனித்தன. எனக்குள் ஒரு பொறி இந்த அபலை பெண்களின் அறியாமையை போக்க இந்த சமுதாயத்திற்கு என் பங்கு என்ன என்பதை உணர்ந்து பேசினேனே. பல வாக்குறிதிகளை கொடுத்தேன். அதை அதிகாரிகள் எதிர்பார்த்த நேர அவகாசத்தில் செய்தும் முடித்தேன். இன்றும் அவர்கள் மத்தியில் எனக்கு ஒரு நல்ல பெயரும், மதிப்பும் இருக்கிறது. இந்த என் வாழ்வில் கடந்து போன நிகழ்வுகளை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள எனக்கு வாய்ப்பு அளித்த ஆசிரியர் மதிப்பிற்குரிய சீனா அவர்களுக்கு மறுபடியும் என் நெஞ்சார்ந்த நன்றியை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

பின் என் பல சூழ்நிலையின் காரணமாக வேலைக்கு போக வேண்டிய கட்டாயம். இப்போது சுற்றுகிறேன் உலகத்தை. என்னை சுற்றும் உலகம் அதை நான் சுற்றி வருவதும் ஒரே விளையாட்டுதான் போங்கள். அப்போது நலிவடைந்திருந்த பெண்கள் இப்போது பொருளாதாரத்தினால் உயர்வு அடைந்துள்ளார்கள் என்பதையும் இச்சபையினில் தெரிவித்துக்கொள்ள ஆசைப் படுகிறேன். வாழ்க்கை தரத்திலும் பொருளாதார அடிப்படையில் உயர்ந்து காணப் படுகிறார்கள். என் கடன் பணி செய்து கிடப்பதே. இதுதான் என் தாரக மந்திரம்.

நான் பெண்களுக்காக மட்டும் பேச வர வில்லை. யார் கேள்விக்குறியாக நின்றாலும் அவர்களுக்கு ஆச்சிரியகுறி போட சொல்லி கொடுக்கலாம். இதுதான் என் மனதில் எப்போதும் ஓடும் எண்ணச் சிதறல்கள். என் மனதில் உள்ளவைகளை வெளிப்படுத்த ஒரு வலுவான இடம் தேடினேன். அதில் பலரால் அறிமுகப் படுத்தப்பட்டதுதான் இந்த வலைப்பதிவு உலகம். சின்ன உலகத்தில் வலம் வந்து கொண்டிருந்த நான் உங்கள் எல்லாருக்கும் அறிமுகப் படுத்தப் பட்டேன். எனது வலைப்பதிவு "வாழ்ந்து காட்டுவேன்". இதுதான் அதன் பெயர். சிறு வயதில் இருந்தே கவிதைகள், கட்டுரைகள் எழுதி இருக்கிறேன். பல பெரிய படைப்பாளிகளிடம் பரிசும் வாங்கி இருக்கிறேன்.

என்னை நீங்க கேட்கலாம் இப்போ நீ என்ன சமுதாயப் பணி செய்கிறாய் என்று. செய்யத்தான் வந்தேன். ஆனால் ஆரம்பத்திலேயே முடக்கப்பட்டேன். இதை பிறகு சில அறிமுகங்களுடன் இவற்றிற்கு விளக்கம் கூறுகிறேன்.

அந்த என் அனுபவம் என்னை சரியான முறையில் அறிமுகப் படுத்த முடியாமல் அமிழ்ந்து போனேன். இதுதான் உனது தைரியமா? என்று பலர் கேட்பது என் காதில் விழுகிறது. யானைக்கும் அடி சறுக்குமாம். நான் என்ன ஒரு சின்ன எறும்பு. என் மனதும் சலசலத்து விட்டது.

இயற்கையிலேயே எனக்கு கொஞ்சம் குறும்பு அதிகம். அதனால் மறுபடியும் உயிர்த்தெழுந்தேன் சிரிக்கலாம் வாங்க என்று சிரிக்க ஆரம்பித்தேன். நிறைய இருக்கிறது. எழுதுவேன் எழுதிக் கொண்டே இருப்பேன்.

அந்த துடிப்பில் நான் எழுதிய சிலவற்றை இங்கு பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

இந்த நான்கு பதிவுகளும் ஒரு மூன்றாவது நபராக அமர்ந்து படித்த போது என்னால் சிந்திக்க முடிந்தது , சிரிக்க முடிந்தது. இது எனக்கு கிடைத்த வெற்றியாக கருதுகிறேன். ஏன் என்றால் நான் ஒரு படைப்பாளி. நான் எழுதியதை பார்த்து எனக்கு சிரிப்பு வரக்கூடாது என்று நினைத்து படித்தேன். சிந்தித்தேன், ரசித்தேன், சிரித்தேன்.

1. சிந்திக்க.... ரம்யாவின் பங்கு.

இது ஒரு உண்மை சம்பவம். மிகவும் பிரபலமான ஒரு பள்ளி. அதில் 6 வயதே நிரம்பிய ஒரு சிறுவனின் கண்ணீர் சம்பவம் என் காதுகளுக்கு எட்டியது.

பெற்றோர்கள் சிந்திக்க.....

2. சிறு பையனும் மரமும்

பெற்றோர்கள் நமக்காக எவ்வளவு கஷ்டப் படுகிறார்கள், அவர்களுக்கு நாம் என்ன செய்கிறோம்? சிந்திக்க வேண்டிய விஷயம் அல்லவா? சிந்தித்தால் மட்டும் போதுமா! அவர்களை நல்ல முறையில் பேணி பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற ஆதங்கத்தில் எழுதியது. சிறு பையனும் மரமும்.

3. வைகை புயலும் சுப்பிரமணியும்

எனக்கு எப்பவுமே சிரிக்க ரொம்ப பிடிக்கும். சிரிப்பவர்களையும் பிடிக்கும். சிரித்தால் எந்த நோயும் வராது என்பது பொதுவான கருத்து. முதலில் சிந்த்திதேன், பிறகு சிரித்தேன். இரண்டுமே தேன் தானே. இரண்டுமே நினைத்தாலே இனிக்குமே. இவ்விரண்டையும் கலந்து பதிவு போடுவதாக மனதில் உறுதி செய்து எழுத ஆரம்பித்தேன். இங்கே பாருங்க சுப்பிரமணி படும் பாட்டை. வைகை புயலும் சுப்பிரமணியும்.

4. வைகை புயலும் பார்த்திபனும்

இரண்டு பேரும் ஜோடி சேர்ந்தால் என்ன ஆவது?? ஒரே களேபரம்தான் போங்க! இவர்கள் ஜோடி சேர்ந்து எல்லாரையும் சிரிக்க வைத்ததை வெள்ளித் திரையில் கண்டு களித்திருப்பீர்கள். நானும் இருவரையும் வைத்து ஒரு முயற்சி செய்து இருக்கேன். படிங்களேன். வைகைபுயலும் பார்த்திபனும்.

*************

எனக்குப் பிடித்த உலக நீதி

இயற்றிவர்: உலகனாதனார்

------------------------------------

ஓதாமல் ஒருநாளும் இருக்க வேண்டாம்
ஒருவரையும் பொல்லாங்கு சொல்ல வேண்டாம்
மாதாவை யொருநாளும் மறக்க வேண்டாம்
வஞ்சனைகள் செய்வாரோடிணங்க வேண்டாம்
போகாத இடந்தனிலே போக வேண்டாம்
போகவிட்டுப் புறஞ்சொல்லித் திரிய வேண்டாம்
வாகாரும் குறவருடை வள்ளி பங்கன்
மயிலேறும் பெருமாளை வாழ்த்தாய் நெஞ்சே.

இன்று என் முடிவுரை

===================

நல்லதை நினைப்போம்
நல்லவைகளே செய்வோம்
இந்த நாள் இனிய நாளாக
எல்லோருக்கும் அமையட்டும்!!!

மீண்டும் வருவேன்....

உங்கள் ரம்யா

மேலும் வாசிக்க...

நன்றி ஜமால் - வாழ்த்துகள் ரம்யா

அன்பின் ஜமால் அருமையாக ஆசிரியப் பணியினை நிறைவேற்றி விடை பெறுகிறார். அவர் பத்து பதிவுகள் இட்டு ஏறத்தாழ எண்ணூறு பின்னூட்டங்கள் பெற்றிருக்கிறார். விதி முறைகளின் படி பல பதிவர்களை புதுமையான முறையில் அறிமுகப் படுத்தி புதுமை படைத்திருக்கிறார். இவர் பெற்ற பின்னூட்டங்களே வலைச்சர த்திலேயே இது வரை அதிகம் என்பதை மகிழ்வுடன் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். அவருக்கு நன்றி கூறி வடை அளிக்கிறேன்
-----------------------
01.02.2009 துவங்கும் வாரத்திற்கு ரம்யா ஆசிரியையாகப் பொறுப்பேற்கிறார். பல வித கனவுகளோடு வருகிறார். பல சாதனைகள் புரிய வேண்டும் என்ற தணியாத தாகங்கொண்ட இவரை வாழ்த்தி வரவேற்கிறேன்.
-----------------------------
சீனா .........

மேலும் வாசிக்க...

கிளம்புறேங்கோ …

நன்றி

 

 

 

வந்திருந்து

வாழ்த்திய, ஊக்கப்படுத்திய 

அனைவருக்கும் நன்றிங்கோ.

மேலும் வாசிக்க...