(கண்ணீர் மல்க) விடை பெறுகிறேன்.

தருமி: ஹலோ ..!

பொன்ஸ்: உங்கள இந்த வாரத்துக்கு ஆசிரியரா இருக்கச் சொன்னேன்; இருந்திட்டீங்க.

தருமி: ஆமாங்க; ரொம்பவே நன்றிங்க.

பொன்ஸ்: அதெல்லாம் இருக்கட்டும்; ஏறக்குறைய உங்க டைம் முடிஞ்சி போச்சே. என்ன இன்னும் இந்தப் பக்கம் சுத்திக்கிட்டு இருக்கீங்க?

தருமி: இல்லீங்க பொன்ஸ். சும்மா அப்படியே ..

பொன்ஸ்: உங்க வேலை இன்னும் முடியலையா .. போதும் போதும் எழுதுனது ...

தருமி: இல்லீங்க .. சும்மா ஒரு நன்றி சொல்லிட்டுப் போலாம்னு இந்தப் பக்கம் வந்தேன்.

பொன்ஸ்: யாருக்கு எனக்கா?

தருமி: உங்களுக்கும் தான்; வலைச்சரத்துக்கும்தான். அதோடு ..

பொன்ஸ்: எத்தனை தடவை அய்யா நன்றி சொல்லுவீங்க. எழுதி அறுத்தது பத்தாதுன்னு இது வேறயா? இடத்தைக் காலி பண்ணுங்க... இருக்க இடம் கொடுத்தா அப்டியே ..

தருமி: ஒண்ணும் இல்லீங்க. நம்ம மக்கள்ஸ்க்கு நன்றி சொல்லிட்டுப் போலாம்னு வந்தேன்.

பொன்ஸ்: அதெல்லாம் தேவையா? மொத்தம் உங்க பதிவுகளுக்கு வந்ததே இதுவரை எண்ணி 36 28 ஆளுக. ஏதோ வந்து பாத்துட்டு போயிருக்காங்க. விடுங்களேன் அவங்களை. கட்டாயம் ஒவ்வொருத்தரா கூப்பிட்டு அவங்களுக்கு நன்றி சொல்லித்தான் ஆகணுமா?

தருமி: ஆமாங்க ..அதான மரியாதைங்க...

பொன்ஸ்: சரி...சரி .. டைம் வேஸ்ட் பண்ணாம சீக்கிரம் சொல்லவேண்டியதைச் சொல்லிட்டு மூட்டையைக் கட்டுங்க ... இதுக்குத்தான் இந்த வயசானதுகளை ஆட்டைக்குக் கூப்பிடக்கூடாதுன்றது. சும்மா நொய் .. நொய் அப்டின்னுட்டு..

தருமி: அனைத்துத் தமிழ் கூறு நல்லுலகின் பதிவர் பெருமக்களே!

பொன்ஸ்: (மனசுக்குள்) வந்து இவரு எழுத்தை வாசிச்சது பதிவுகளைப் பார்த்தது மொத்தமே 28 பேர். இதில இவர் எல்லாத்துக்கும் நன்றி கூறணுமாம் .. என்ன பில்டப்போ .. என்ன இதுவோ ..!

தருமி: (தொடர்கிறார்) சில பேர் பெயரை மட்டும் குறிப்பிட்டு எழுதுனதுக்கு மாப்பு கேட்டுக்கிறேன். அதுக்கு ரெண்டு காரணம்: ஒண்ணு - நான் வாசிக்கிறது - வாசிக்கிறது அப்டின்றதை விட 'மேய்றது' - மேலாப்ல தான். அதாவது நுனிப்புல்தான். அதுனால கொஞ்ச ஆளுக பதிவுமட்டும்தான் தெரியும். அதில உள்ள ஆளுகள செலக்ட் பண்ணிச் சொல்லியிருக்கேன்.

ரெண்டு, நமக்கு ரொம்ப வேண்டப் பட்டவங்களையெல்லாம் பத்தி எழுதலை. ஏன்னா அதெல்லாம் நல்லா இருக்காதில்லையா .. நம்ம பேரு வரலைன்னு யாரும் நெனச்சீங்கன்னா அவங்கெல்லாம் இந்த ரெண்டாவது category-ல இருக்கிறதா நினச்சுக்கங்க .. சரியா..

மறுபடியும் எல்லாருக்கும் ரொம்ப நன்றி.

பொன்ஸ்: ஒருவழியா முடிச்சாச்சா? அது என்ன கண்ணீர் மல்க விடை பெறுகுரீங்க?

தருமி: சும்மா ஒரு பில்டப்புதான். அப்படித்தான எல்லோரும் வழக்கமா சொல்லுவாங்க.

பொண்ஸ்: ஆக ஒண்ணும் ஒரிஜினல் கிடையாது. ம்ம்..ம் ..

தருமி: அப்போ, விடை வாங்கிக்கிறேனுங்க ...


பொன்ஸ்: ம்ம்... ம்ம்.. அப்பாடா !!ஆள விடு, சாமி !

மேலும் வாசிக்க...

உப்புமா.. மொக்கை ... கும்மி....

இவைகளுக்கு definition எல்லாம் கேட்ராதீங்கப்பு. அதான் நமக்கெல்லாம் தெரிஞ்ச விஷயங்கள்தானே..


ஆனாலும் ஒரு சின்ன முயற்சி: முதலிரண்டும் பதிவுகளின் தன்மை, அடக்கம் பற்றியது. மூன்றாவதோ வரும் பின்னூட்டங்களின் தொகுப்பும், எண்ணிக்கையும் பற்றியது.

அப்பாடா … விளக்கியாச்சி.


சத்துள்ள பொருள் பொதிவான பதிவுகளை எழுதி தமிழ்கூறு நல்லுலகம் உய்விக்கப் பட வேண்டும்; தமிழை, தமிழ் பதிவுலகத்தை அடுத்த கட்டம் நோக்கி நகர்த்த வேண்டுமென்பதில் எனக்கும் ஆசை உண்டு. ஆனாலும் எல்லோரும் அப்படி எழுத ஆரம்பித்தால் .. எழுதியவர்கள் மட்டுமே வாசிக்கும்படியாகலாம். Tastes differ என்பார்கள். Variety is the spice of life என்பதும் உண்மை. ஒரு முறை சொன்னதுண்டு. தமிழ் சசியின் கட்டுரைகள் ஒரு கல்லூரிப் பாடப் புத்தகத்தின் தரத்திற்கு முழுத்தயாரிப்பில் எழுதப்படும் கட்டரைகள். மிகவும் பாராட்டப் படவேண்டிய காரியம். அது ஒரு வழியில் சிறப்பு வாய்ந்ததென்றால், காசியின் ‘உன் கோடு என் கோடு; யூனிக்கோடு’ என்ற கட்டுரை (இதன் உரல் தெரியவில்லை; தெரிந்தவர்கள் சொல்லுங்கள். ஏற்றிவிடலாம்.) பள்ளிப்புத்தகங்கள் இந்த நடையில், முறையில் எழுதப்பட்டால் பிள்ளைகள் படிப்பதில் முழு ஆர்வத்தோடு ஈடுபடுவார்கள் என்பது திண்ணம். நான் இணையத்தில் இணைந்தபோது இந்தக் கட்டுரையை வாசித்து அதன் சிறப்பை என் உடன் ஆசிரியர்களிடம் பேசியது உண்டு. இதுபோல் எழுதுவதற்கு பலரும் இருக்கின்றனர். இது பதிவுகளின் ஒரு பக்கம்.


மற்றொரு பக்கம்தான் இந்த உப்புமா, மொக்கைப் பதிவுகள். இவைகள் தரும் lighter moments are thoroughly enjoyable. என்னதானிருந்தாலும் ஊறுகாய் சாப்பாடு ஆகமுடியாதுதான். இருந்தாலும் அம்மா ஊட்டாததை மாவடு ஊட்டுமாமே, அதே போல் இணையத்தில் இந்தப் பதிவுகள் தனக்கென்று ஓரிடம் பிடித்துவிட்டன. அவைகளும் செழித்து வளரணும். அதுதான் முழுமையான வளர்ச்சிக்கு வித்திடும் என்பது என் கருத்து.


உப்புமா என்றதுமே டக்குன்னு மனசில உடனே வர்ரது பெனாத்தல் சுரேஷும், கொத்ஸும்தான். அதிலும் முதல்வர் டெக்னிகல் உப்புமா தயாரிப்பதில் வல்லுனர். அவரின் உப்புமாவும் நல்லா இருக்கும்; அதை flash மூலம் தருவதற்கு என் தனிப் பாராட்டு.


கொத்ஸ், நினச்சா ஒரு உப்புமாவோடு வந்து நிற்பார். உலகமெல்லாம் சுத்திக்கிட்டு இருக்கேன் அப்டிம்பார்; திடீர்னு ஒரு பதிவு வரும் - செம உப்புமாவாக. ஆனாலும் விக்கிப் பசங்கள் மூலம் அவர் செய்துவரும் சேவை மிகவும் பாராட்டுக்குரியது. அப்பதிவை கொஞ்சம் தூங்க விட்டுருப்பதில் எனக்கு வருத்தமே.


அடுத்து மொக்கப் பதிவுகளும், மொக்கைப் பதிவர்களும். நமக்கெல்லாம் சொல்லாமல் புரிந்துவிடுகிற இந்த மொக்கப் பதிவுகள் என்னவென்று பதிவரல்லாதாருக்கு லக்கிலுக் சென்ற பட்டறையில் விளக்குவதற்குள் பட்ட பாடு … பாவம். சில விஷயங்கள் இப்படித்தான். ரசிக்கணும்; ஆராயப் படக்கூடாது.இதன் தனிச் சிறப்பென்று கருதப் படுவது ஏதெனில், பின்னூட்டமிடுவோர் தங்களுக்கு தாங்களே இட்டுக் கொள்ளும் பெயர்கள். ஒருவர் ‘கும்மி தெரிந்தவன்’ என்று ஒரு பெயரில பின்னூட்டம் இட்டால் அடுத்தவர் உடனே ‘கும்ம தெரியாதவன்’ என்று போட்டு ரெண்டுமணி நேரத்தில 100 பின்னூட்டம் தாண்டுவதற்கான ஒரு டெக்னிக்.


சர்வேசன் நடத்திய சர்வேயில் சிறந்த மொக்கைப் பதிவராக நான் ஓட்டுப் போட்ட சிபிதான் என்னைப் பொறுத்தவரையில் மனசில நிக்கிறார். (அந்த தேர்தல் முடிவும் தெரியலை.)



வளர்க உப்புமா … மொக்கை ... கும்மி ….

மேலும் வாசிக்க...

பல பதிவர்களில் சில பதிவர்கள்…

‘ஆணி புடுங்குற இடத்தில எல்லாரும் என்னை ஒரு மாதிரி பார்க்க ஆரம்பிச்சிட்டாங்க; அப்படி ரொம்ப தமாஸா இருந்தது உங்க பதிவு.’

‘சிரிச்சி சிரிச்சி வயிறு வலிச்சிருச்சி.’

இப்படியெல்லாம் சில பதிவுகளுக்குப் பின்னூட்டம் பார்த்த போது இந்த மக்கள் ரொம்ப ஓவரா ரியாக்ஷன் கொடுக்கிறாங்களா, இல்ல நமக்குத்தான் நகைச்சுவையுணர்வு இல்லையோன்னு ஒரு சந்தேகம் இருந்துக்கிட்டே இருந்தது. அதை முதலில் உடைத்தது வரவனையின் ட்ரவுசர் பாண்டி ரவுசுதான். அன்னைக்கி தனியா உக்காந்துகிட்டு திடீர்னு இருந்தாப்போல சிரிச்சதைப் பார்த்து பயந்துபோய் தங்கமணி என்னன்னு பதறிப் போய் ஓடி (?) வந்து கேட்டது இன்னொரு கிரியாஊக்கியா செயல்பட்டுது. ஆனா இப்ப, அப்படி இருந்த வரவனையான் இப்படி ஆயிட்டாரேன்னு ஒரு வருத்தம்தான்.


அங்க ஒண்ணு இங்க ஒண்ணுன்னு இருந்துகிட்டு இருந்த நகைச்சுவைப் பதிவுகள் திடீர்னு வைகை ஆத்து வெள்ளம் மாதிரி இப்பல்லாம் கரை புரண்டு ஓடுதுன்னா அதுக்கு (எனக்குத் தெரிந்தவரை) இரண்டு குழுக்கள் காரணம். ஒண்ணு – வ.வா.ச. அடுத்தது பா.கு. –அதாங்க பாசக்காரக் குடும்பம். அதிலும் செலக்டிவா சொல்லணும்னா – மொதல்ல - அபி அப்பா. எந்தப் பதிவைத் தேர்ந்தெடுத்து இங்க கொடுக்கலாம்னு நினச்சா அனுமார் வால் மாதிரி நீண்டுகிட்டு போகுது. சும்மா சொல்லக் கூடாது மனுஷனை – ரொம்பவே இயல்பான நகைச்சுவை. பிடிச்சதில இருந்து ரெண்டே பதிவுகள்:
பாரதிக்கும் பாரதமாதாவுக்கும் என்ன பிரச்சனை?

துபாயில் 1 மணி நேரம் டைம் பாஸுக்கு 2 திர்காம்!!! – நல்ல ‘வாலுத்தனம்’ இந்தப் பதிவு. அவரது நடராஜும் இதுபோன்ற நகைச்சுவையுணர்வோடு அபியோடு சேர்ந்து வளர வாழ்த்துக்கள்.

பாசக்காரக் குடும்பத்தின் தானைத்தலைவி, கொ.ப.ச., அம்புஜம் மாமியின் ஏஜண்ட் – all rolled into one – கண்மணி. இருக்கிறதில பிடிச்சதுன்னா, மாமி கண்மணியின் ரங்கமணிகூட ஸ்கூட்டர்ல போய்..பெரியார் சிலைகிட்ட .. அந்தப் பதிவுதான். (பதிவின் லின்க் கிடைக்கலை; சொன்னால் போட்டுரலாம்சொன்னாங்க; போட்டாச்சு !) ஆனா மொதல்ல படிச்சு எங்க குடும்பம் இம்ப்ரெஸ் ஆனது - ச்சுப்பிரமணிக்கு என்ன இனிஷியல்?

ஆனந்தம் காலனியில் அல்வாத் திருடன்.....இதுவும் அவரின் ஒரு நல்ல நகைச்சுவைப்பதிவு.


அடுத்து பாசக்காரக் குடும்பத்தின் இளையமகன், செல்லப்பிள்ளை குசும்பன். இவரது கடைசிப் பதிவு சரியான நேரத்தில் வந்து இன்னும் சக்கைப்போடு போடும் பதிவு: சாதி மத சண்டைகளுக்கு எதிராக தமிழ் பதிவர்களே ஒன்று சேருங்கள்.


நகைச்சுவையில் இப்படி தூள் கிளப்பும் மக்கள்ஸ் இப்போ நிறைய வந்துக்கிட்டே இருக்காங்க. ரொம்ப சந்தோஷமான காரியம் இது. லைட் ரீடிங் அப்டின்னு சொல்றது மாதிரியான பதிவுகள் பதிவுலகத்துக்குத் தேவையான ஒரு ventilation. இறுக்கமான சூழலில் தென்றலாய் வரும் இப்பதிவுகள் மேலும் பெருகட்டுமே!

தலைப்பில் சொன்னது மாதிரி பலர் இருந்தாலும் சிலரைப் பற்றி மட்டுமே குறிப்பிட்டுள்ளேன். காரணம் தெரியவேண்டுமானால் என் வலைச்சர முதல் பதிவில் என்னைப் பற்றி நானே சொல்லியுள்ளதை வாசித்துத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள் ...



இன்னும் வருவேன் (என்று நினைக்கிறேன்!)…….

மேலும் வாசிக்க...

எனது TOP TWO

என்னென்னமோ சொல்லுவாங்களே ..

திருநெல்வேலிக்கே அல்வாவா ..
தருமிக்கே கேள்வியா ..

அப்டின்றது மாதிரி எல்லோருக்கும் தெரிஞ்சவங்களைப் பத்தியே மறுபடியும் உங்க கிட்ட சொல்ல வர்ரது ரொம்ப சரியான காரியம் இல்லைதான். இருந்தாலும் எனக்கு மிகவும் பிடிச்ச ஒன்றை உங்க கிட்ட மறுபடி மறுபடி சொல்றதுக்கு ஒரு ஆசைதான். எனக்கு மிகவும் பிடித்த இரண்டு பதிவர்கள் பற்றி சொல்லணும்னு ஒரு ஆசை. அவர்களது எண்ணங்கள், எழுத்துக்கள் நிறையவே பிடிச்சிப் போச்சு. அதனாலே அதை மறுபடி மறுபடி சொல்லி வருகிறேன். Repetition is bore அப்டின்றது தெரிந்தாலும் சொல்லிடணும்னு ஆசை.


நம்ம பதிவர்கள் எல்லார் எழுத்தையும் நான் வாசித்ததில்லை; வாசிச்ச சிலரின் பதிவுகளும், எழுத்து நடையும் புரிந்ததில்லை. ஆக, நான் வாசித்து அதில் புரிந்துகொண்ட பதிவுகளில் என்னை மிகவும் கவர்ந்த எழுத்துக்காரர்களைப் பற்றிய ஒரு குறிப்பு.


இது ஒன்றும் அவர்களை அறிமுகப்படுத்துவதற்காக இல்லை. எனக்குப் பிடித்த இவர்களின் எழுத்தைப் பற்றிச் சொல்ல இந்த ஆசிரிய வாரத்தைப் பயன்படுத்தப் போகிறேன். அவ்வளவே..இவர்களைப் பற்றி நான் சொல்லி உங்களுக்குத் தெரிய வேண்டியதில்லை. ஊரறிந்த பதிவர்கள். அவர்களுக்கு வெளிச்சம் போட அல்ல இப்பதிவு. மாறாக அவர்களின் மேலுள்ள என் பிரமிப்புக்கு ஒரு வெளியீடு.


முதலாவது பதிவர் இளவஞ்சி. முதலில் வாசித்து நான் “விழுந்த” பதிவு அவரது நண்பர் ஒருவரைப் பற்றிய பதிவு. அவர் சொன்ன அந்த ராஜேஷ் …! என்னன்னு சொல்றது. அதை என் எழுத்தில் ஏதாவது எழுதிக் கொச்சைப் படுத்த விரும்பவில்லை.


அதன் பின் தொடர்ந்து மற்ற பதிவுகளையும் படிக்க ஆரம்பித்தபோது ஒன்று புரிந்தது; எந்தப் பதிவுகளை மிகவும் விளையாட்டுத்தனமா நகைச்சுவையோடு ஆரம்பிக்கிறாரோ, நிச்சயம் மனுஷன் கடைசியில அழ வச்சிருவார்னு தெரிஞ்சிக்கிட்டேன். அதுமாதிரி பதிவுகள் நிறைய. சமீபத்தில் எழுதிய அவரது புல்லட் பற்றிய பதிவு வாசித்தவர்கள் அனைவரையும் உலுக்கியது பின்னூட்டங்களில் தெரிந்தது.

கூரானைப் பற்றிய அந்தப் பதிவும் இதுபோல் மனசைக் கலங்க வைக்கும் பதிவு. இன்னும் சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.


கொஞ்ச நாட்கள் மட்டும் பாலகுமாரனின் கதைகளில் சிறிது மோகம் கொண்டிருந்தது நினைவுக்கு வருகிறது. சாதாரண சினிமாப் பாட்டொன்றைப் பற்றிக்கூட எழுதிக் கண்களைக் கலங்க வைத்து விடுகிறாரே என்று நினைத்ததுண்டு. ஆனால் இளவஞ்சியின் பதிவுகளை வாசித்த பிறகு பாலகுமாரனின் எழுத்து மிகச் சாதாரணமாகத் தோன்றுகிறது. மனசக் கலங்கடிக்கிற இளவஞ்சியின் எழுத்தை மிஞ்சும் எழுத்துக்காகக் காத்திருக்கிறேன். இளவஞ்சி தன் மகள் முதல் நாள் பள்ளிக்குச் சென்ற அன்று நாடுதாண்டி இருந்து கொண்டு வாழ்த்து சொன்ன பதிவை என் மகள்களுக்கு அனுப்பிய போது நான் பிள்ளைகளை வளர்த்ததில் இப்படி ஒரு அழகான காரியம் செய்ததேயில்லையே என்ற கவலையும், இளவஞ்சியின் எழுத்தின் மேல் பொறாமையும் ஒன்றாய் வந்தன.


இவ்வளவு மனதைத்தொடும் பதிவுகள் தரமுடிந்த கையோடு தனி நகைச்சுவைப் பதிவுகளையும் அழகாக எழுதுகிறார். அதையும் விட மனுஷனுக்குக் கோபம் வந்தாலும் நல்லாவே எழுதுகிறார். நன்கு நினைவிருக்கிறது - அவரது ஒரு கோபப் பதிவுக்கு ‘உங்கள் ரெளத்திரமும் அழ்காக இருக்கிறது’ என்று நான் பின்னூட்டியது.


அவர் இன்னும் நிறைய்ய்ய்ய்ய்ய எழுதணும்.




உணர்ச்சிகளால் முன்னவர் என்னைக் கவர்ந்தாரென்றால் தன் தமிழ்நடையால் என்னைக் கவர்ந்தவர் செல்வநாயகி.

சாத்தப்பட்ட கதவுகளினூடான தரிசனம் - தலைப்பின் இந்தக் கவித்துவமே எனக்குப் பிடித்துப் போனது. கவிதையென்றால் காததூரம் ஓடும் கற்புர வாசனை தெரியாத ஜென்மமான எனக்கும் பிடிக்கின்றன இவரது கவிதைகள். அதற்குக் காரணம் எழுத்தின் எளிமையும், நேர்மையும். உள்குத்து என்றெல்லாம் இல்லாமல் முகத்தில் அறையும் உண்மைகளை அவைகள் தாங்கி நிற்பதால் இருக்குமென நினைக்கிறேன்.


இவரது எழுத்தும் மனதில் இருந்து வரும் உண்மையான உணர்வுகளைத் தாங்கி வருவதால்தானோ என்னவோ, அந்தச் சிறுவன் ரமேஷ் என்றும் உள்ளத்தில் ஒரு ஓரத்தில் உறுத்திக்கொண்டு இருக்கிறான். அந்தப் பதிவில் சமூகக் கேவலங்களை உள்ளூட்டாக வைத்திருந்ததும் ஒரு தனி அழகு.


இளவஞ்சிக்குச் சொன்னது போல் இவரது ரெளத்திரமும் அழகு. விஜயா பற்றிய அந்தப் பதிவில் வெளிப்படும் ,ரெளத்திரமும் ‘எங்கள் சாமிகள்’ பதிவில் வெளிப்படும் கோபமும் அழகான, ஆழமான கோபங்கள்.


இவரது கோபத் தணல் அணையாது கனன்றுகொண்டே இருக்க என் வாழ்த்துக்கள்.

இன்னும் வருவேன் ...

மேலும் வாசிக்க...

துக்கடா …

ஒரு நல்ல விடயம் (விதயம்? / விஷயம்?) சொல்லணும். சென்னைப் பட்டறையில் இருந்த போதே மனசுல நினச்ச ஒண்ணு. மொத்தமா ஒரே மாதிரியா வெள்ளை டி.ஷர்ட் .. அதிலே முதுகுப் பக்கம் ‘சங்கம்’ அப்டின்னு பெரிய எழுத்துக்கள் .. முன்னால அவங்க பதிவின் உரல் .. எல்லாம் இந்த வ.வா.சங்கக் காரங்கதான் .. செம அழும்பு. கொஞ்ச நேரம் என்னையும் “ஆட்டைக்கு” சேர்த்துக்கிட்டாங்க. மாடியில் ஒரு ஓரத்தை ஆக்கிரமிப்பு செஞ்சிக்கிட்டு அதுக போட்ட கும்மாளம் … அம்மாடியோவ்! ஒண்ணு சொன்னா ஓவர் பில்டப்புன்னு நினச்சிக்கிடுவீங்க .. ஆனா, நிஜமாகவே முழுசா பொய்க்கலப்பில்லாத உண்மைங்க; என்னன்னா, அவங்க கூட தேமேன்னு நின்னுகிட்டு இருந்தேனா… மக்கள் மாத்தி மாத்தி ஒருத்தர் ஒருத்தரை காலை வாரிக்கிட்டு, சரவெடி மாதிரி ஆளாளுக்கி மாத்தி மாத்தி ஜோக்கு மழையா பொழிஞ்சிக்கிட்டு இருந்தாங்களா. அவங்க கூட நின்ன கொஞ்ச நேரத்திலேயே எனக்குத் தாடை வலிக்க ஆரம்பிச்சிருச்சி. எவ்வளவு நேரம்தான் மனுசன் “ஈன்னு” சிரிச்சிக்கிட்டே இருக்க முடியும், சொல்லுங்க. சிரிச்சிக்கிட்டே இருந்தா தாடை வலி வரும்னு எனக்கே அப்பத்தான் தெரிஞ்சிது.


ஏற்கெனவே ஒருவருக்கொருவர் தெரிந்து கொள்ளாமலேயே சங்கம் அமைச்சி, அதுக்கு ‘சீருடை’ எல்லாம் வச்சி ஒண்ணா சேர்ந்ததும் பயங்கர கலகலப்பா மாறி ‘ஒண்ணு மண்ணா’ இருக்கணும்னா அது ரொம்ப விசேஷம்தாங்க. ரொம்ப நல்லா இருந்திச்சி. அவங்களுக்குள்ள ஒரு நிஜமான உறவு ஏற்பட்டு விட்டதும் நன்றாகவே தெரிந்தது. அதுவும் அவங்க ‘தல’ வந்ததும் ஆளுகளுக்கு கைகால் ஓடலைன்னு நினைக்கிறேன். அம்புட்டு சந்தோஷம் அவங்க மத்தியில.


பதிவுலகம் கண்டெடுத்த ஒரு ஆரோக்கியமான சங்கம் – வருத்தப் படாத வாலிபர் சங்கம். அவர்களது சங்கக் கோட்பாடுகள், அதை அவர்கள் வழி பிறழாது நடத்தி வருவது எல்லாமே மிகவும் பாராட்டுக்குரியது. இதில் மாதாமாதம், 'அட்லஸ் வாலிபர்' என்று ஒரு added attraction வேறு! சங்கமும், சங்க உறுப்பினர்களின் உறவும் மேலும் வளர என் வாழ்த்துக்கள்.


இவர்களைப் பற்றி சொல்லும்போது பாசக்காரக் குடும்பத்தைப் பற்றி சொல்லாமல் போனால் நன்றாக இருக்காது. இது பதிவுலகத்தில் அண்மையில் ஆரம்பித்த உறவுமுறைக் கூட்டம். ஆனாலும் வளர்ந்து வரும் குடும்பம். (முதலில் என்னை சேர்த்திருந்தார்கள்; இப்போது ஓரங்கட்டி விட்டது மாதிரி தெரிகிறது!) மேலும் வளர வாழ்த்துக்கள்.

இந்தக் குழுக்களைப் பற்றி கூறிவிட்டு பா.க.ச. பற்றி சொல்லாமல் விட்டால் அது எவ்வளவு பெரிய தப்பு. எங்கெல்லாம் தமிழ்ப் பதிவர்கள் உண்டோ அங்கெல்லாம் இந்த சங்கத்தின் கொ.ப.ச. ஆவதற்குத்தான் எத்துணை போட்டி? அந்த போட்டியே இந்த சங்கத்தின் வெற்றிக்கு அடையாளம். (மதுரைக் கிளைக்கு நான் தான் முதல்ல அப்ளிகேஷன் போட்டேன்; அதனால் நாந்தான் அதன் தலைவர்!)


நேற்றைய என் முதல் பதிவில் பதிவர்களுக்குள் இருக்கும் நெருக்கம் பற்றிக் கூறியிருந்தேன். எப்படி ஏற்படுகிறது என்றே தெரியாமல் நடக்கும் இந்த நட்புறவுகள் இன்னும் சிறு சிறு குழுக்களாக எண்ணிக்கையில் நிறைய இருப்பது தெரிகிறது. பளிச்சென்று கண்ணில் பட்ட குழுக்களைப் பற்றி ஒரு சிறு குறிப்பாகத்தான் இந்த மூன்று குழுக்களைப் பற்றிக் கூறினேன். பதிவருலகம் வளர்ச்சிக்கு இத்தகைய குழுக்கள் தேவையெனவே நினைக்கிறேன்.


சங்கங்கள் பலவாகி, நட்புக்கூட்டங்கள் பெருகி, உறவுகள் கிளைத்து நம் பதிவருலகம் மேலும் செழித்து வளரவேண்டுமென்பதே என் ஆவல்.

மேலும் வாசிக்க...

ஒரு சோம்பேறியின் ஒரு வாரம் .........

இந்த வார வலைச்சரத்திற்கு ஆசிரியராக என்னை ஆக்கிய வலைச்சரப் பொறுப்பாளர்களுக்கு என் நன்றி.


மதுரை மல்லிகைச்சரத்திற்கு மக்களிடையே ஒரு தனிச்சிறப்பு உண்டு. மதுரை மல்லிகைப் பூவிற்கென்று தனிச்சிறப்பு உண்டோ என்னவோ, ஆனால் மதுரைப் பூக்காரர்கள் பூ கட்டும் வித்தைக்குத் தனி மரியாதை உண்டு என்றே நினைக்கிறேன். ஒன்றோடு ஒன்றாக, அடர்த்தியாக, நெருக்கமாகக் கட்டும் விதத்தில் அந்த மல்லிகைச் சரத்திற்கே ஒரு தனி அழகு வந்துவிடுவதைப் பார்த்திருக்கிறேன். மலர்ச்சரம் கட்டும் கரங்களும், அந்தக் கரங்களில் நளினமாக இழையூடும் நாருக்கும்தான் அந்தப் பெருமை.


இதுவரை வலைச்சரத்தின் ஆசிரியராக இருந்து சென்ற சிலர் தங்களை வலைச்சரத்தின் பூக்களைக் கட்டும் நார் என உருவகப்படுத்திக் கொண்டார்கள். நானோ மல்லிகைச் சரத்தின் அழகே அந்த நாரினால்தானே வருகிறது என்கிறேன். சிதறிக்கிடக்கும் மலர்களை முறைப்படுத்தி அழகூட்டும் நார் என்றால் அது எவ்வளவு சிறப்பிடம் பெருகிறது! ஆனால் இந்த வார வலைச்சரத்தின் ஆசியரியனாக இருக்க வாய்ப்பளிக்கப்பட்ட நான் அந்த நார் செய்யும் நல்ல வேலையை என் திருப்திக்குச் செய்ய முடியாமல் போய்விடும் என்று தெரிந்தே ஆரம்பிக்கிறேன். என்னைப் பற்றிச் சொல்லும்போது //ஒரே வார்த்தையில் சொல்லணும்னா முழுச்சோம்பேறி. 'நாளை' என்பதில் அப்படி ஒரு நம்பிக்கை// என்று சொன்னது மாதிரி கடைசி வரை வேற ஆணி புடுங்கிட்டு இருந்திட்டு, இப்போ கடைசி நேரத்தில என்ன பண்ணப் போறோமோன்னு பேய் முழி முழிச்சிக்கிட்டு இருக்கேன்.


நானும் பதிவுலகத்துக்கு வந்து ஆகிப் போச்சு ரெண்டே கால் வருஷத்துக்கு மேலேயே. எழுதி ஒண்ணும் சாதிக்கலைன்னாலும் நிறைய நண்பர்கள் கிடைச்சிருக்காங்க. அதென்னமோ தெரியலை; இந்த பதிவர் சந்திப்பு அப்டின்னாலே மனசு கிடஞ்சு அடிச்சிக்கிது. கலந்துகிட்டா ஏதோ நம்ம வீட்டு கல்யாணக் கூட்டத்தில இருந்த மாதிரி ஒரு நிறைவு மனசெல்லாம் படர்ந்திருது. கடைசியா சென்னைப் பதிவர் பட்டறையில் கலந்து கிட்டப்போ ரொம்ப திருப்தியா இருந்துது. சந்திக்கணும்னு ரொம்ப ஆசைப்பட்ட காசியைப் பார்த்தது நடந்தது. கூட்டத்துக்குள்ள அங்கேயும் இங்கேயுமா நடந்திக்கிட்டு இருந்தது, அங்க இங்கன்னு தெரிஞ்ச முகங்கள், பெயரைமட்டும் தெரிந்து வைத்திருந்து முதல் முறையா பார்க்கும் முகங்கள், பார்த்த புகைப்படங்களில் இருந்து ஒவ்வொரு முகமும் எவ்வளவு வேறுபட்டு இருக்குன்னு ஆராய்ச்சிக் கண்ணோடு பார்த்த முகங்கள் – ரொம்ப மகிழ்ச்சியான, நிறைவான தருணங்கள். இந்த உறவின் விந்தை புரியவில்லை. ஏதோ ஒரு ஈர்ப்பு. எப்படி? ஏன்? Feathers of the same flock என்ற நினைப்பில் வருகிற உறவா? Fraternity, comradery – இப்படி ஏதோ ஒன்று … !


அறுபதாண்டுகளில் இல்லாமல் இந்த 29 மாதங்களில் என்னுள் பல மாற்றங்கள், தெளிவுகள் நிறையவே ஏற்பட்டுள்ளன. அதற்காகவே தமிழ்ப் பதிவுகளுக்கு நான் நன்றிக்கடன் பட்டுள்ளேன். ஒரு தனி மனிதனிடம் இப்படி மாற்றங்களை ஏற்படுத்தும் வலிவு இந்தத் தமிழ்ப் பதிவுகளுக்கு இருக்கிறதென்பதே வலையுலகத்தின் பெருமை. இந்த ஆளுமை விரிந்தால் எத்தனை மனங்களில் மாற்றங்கள் ஏற்படும்? என் அடிப்படைக் கருத்துக்கள் மாறாமல் இருக்கலாம்; ஆனால் பதிவுலகத்தில் இறங்கிய பிறகு நம் கருத்துக்கு ஒத்துவரும் பதிவுகளைப் படிக்கும்போது நம் கருத்துக்களிலேயே நமக்கு மேலும் ஒரு தெளிவு பிறக்கின்றது. ஒரு சிறு எடுத்துக்காட்டு: காஷ்மீர் பிரச்சனை பற்றி எனக்கென ஒரு கருத்து வைத்திருந்தேன். அதை சில சமயங்களில் வெளியிட்ட போது கிடைத்த எதிர்வினையால் நமது கருத்து தவறுதானோ, பெரும்பான்மை சொல்வதுதான் சரியோ என்ற நினைப்போடு இருந்தபோது தமிழ் சசியின் காஷ்மீர் பற்றிய கட்டுரைகள் புதிய விளக்கங்களை, விளங்கல்களைத் தந்தன. நாம் நினைத்ததும் சரியான கோணம்தான் என்று அந்தக் கட்டுரைகள் தெளிவித்தன.


நம் கருத்துக்களுக்கு எதிர்மறையான கருத்துக்கள் வரும்போது அவைகளை ஏற்றுக் கொள்கிறோமோ இல்லையோ இப்படி ஒரு பார்வை இருக்கிறது என்பது தெரிய வருகிறது. நம் கருத்துக்கு ஒத்துப் போகும் கருத்துக்களைப் படிக்கும்போதோ, இன்னும் கொஞ்சம் தெளிவும், மேலும் மேலும் விவரங்களும் கிடைக்கின்றன. எப்படிப் பார்த்தாலும் வாசிப்பில் லாபம்தான். ஒத்தக் கருத்துக்களால் நம் கருத்துக்கள் பலம் பெறுவதும், எதிர்க்கருத்துக்களாலும் நம் கருத்துக்கள் பலம் பெறுவதுமே நடக்கின்றன.

எதிர்க்கருத்து நம்மை மாற்றுவதும் அவ்வப்போது நிகழும் சாத்தியக்கூறும் கொஞ்சம் உண்டுதான். ஆனாலும் நாம் நமது கருத்துக்களில் மேலும் மேலும் வலுவடைவதே என்னப் பொறுத்தவரை நடந்துள்ளது. எதிர்க்கும் ஒரு கருத்துக்கு மேலும் மேலும் வளம் சேர்த்துள்ளேன். அதைப் போலவே என் கருத்துக்கு ஆதரவாகவும் புதிய புதிய பார்வைகள் கிடைத்துள்ளன. எப்படியோ, கருத்தாக்கங்களுக்கு நம் பதிவருலகம் மிகவும் துணைபுரிவதை மறுக்க முடியாது.


நமது கருத்துக்களுக்கு இத்தனை வலிவு இருப்பதால்தான் நாம் எழுதும் எழுத்துக்களை அனாதைகளாக விட்டு விடாமல் அவைகளுக்கு ஒரு ‘இனிஷியல்’ போடவேண்டுமென்னும் கருத்தில் நான் முதலில் இருந்தே உறுதியாக உள்ளேன் – பலரும் எதிர்க்கருத்துக்கள் கொண்டிருந்தாலும்.


பதிவுலகத்தில் நான் பயணித்துள்ள தூரத்தையும், அதைப் பற்றிய என் கருத்துக்களையும் இவ்வார வலைச்சர ஆசிரியராக உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்ள முடிந்தமைக்கு மிக்க மகிழ்ச்சி.

இனியும் வருவேன் …

மேலும் வாசிக்க...